หลินจี้ก้มหน้าลง
อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างอย่างแรง ตามด้วยเสียงหัวเราะดังก้องกังวานอย่างเบิกบานใจ
"ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีนัก!"
สหายเก่าผู้เงียบงันมานานสามสิบปี
ในยามเช้าธรรมดาเช่นนี้ กลับตื่นขึ้นพร้อมกับเขา
มีชีวิตอยู่มาหนึ่งร้อยปี หลินจี้เชื่อมานานแล้วว่าเรือนร่างของตนเสื่อมโทรมจนสิ้นสภาพ
คิดไม่ถึงว่าเมื่ออายุครบร้อยปี 'ตำราฝืนชะตา' อันแข็งดั่งศิลากลับเปิดออก ไม่เพียงได้รับ 'กระดูกยุทธ์' ก้าวเข้าสู่วิถียุทธ์ แต่ยังปลุกสหายเก่าให้ตื่นขึ้นด้วย
หลินจี้อารมณ์ปลอดโปร่งยิ่งนัก บิดขี้เกียจคลายเส้น รู้สึกว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยพละกำลัง
เก็บข้าวของเล็กน้อย หลินจี้เปิดกล่องไม้เก่าใต้เตียง ข้างในมีเหรียญเงินห้าเหรียญวางอยู่ ถูกขัดจนเป็นเงามันวาว เป็นเงินเก็บทั้งชีวิตที่เขาอดออมไว้เป็นค่าทำศพ
ห้าต้าหยางฟังดูไม่มาก แต่กำลังซื้อนั้นไม่ใช่เล่นๆ ต้าหยางเดียวก็เพียงพอให้ครอบครัวสามคนอิ่มหนำไปได้หนึ่งสัปดาห์!
"วันนี้เฒ่าหัวอกเบิกบาน ซื้อของดีมาขอบคุณตัวเองสักหน่อย"
พูดจบ หลินจี้ก็ล็อกประตู ก้าวออกจากเรือนเก่า
ตรอกหางหมาในยามเช้าเริ่มครึกครื้นแล้ว พ่อค้าเร่หาบของเขย่ากลองเขย่าให้ดัง แผงขายน้ำเต้าหู้ส่งไอร้อนฉุย เด็กส่งหนังสือพิมพ์วิ่งไปตามตรอกซอย พลางตะโกนว่า "ขายหนังสือพิมพ์! ขายหนังสือพิมพ์!" ตลอดทาง
หลินจี้เดินตรงไปยังแผงเนื้อหมูปากตรอก
จางถูฮู่กำลังยกมีดเอียงกายสับเนื้อ
บนใบหน้าซ้ายอ้วนท้วนของเขามีรอยข่วนยาวประทับอยู่ เบ้าตาคล้ำเขียวเป็นปื้น ทุกครั้งที่สับก็ขบฟันหน้าบูดบี้ดูดลมเย็น ปากก็พึมพำงึมงำ
"อีนั่น... มือหนักจริง... รอเถอะ สักวันข้าจะหย่าเจ้า..."
"ฮั่นแน่ จางถูฮู่ พึมพำอะไร? ดูท่าทางสิ เมื่อคืนโดนเมียรีดจนแห้งหรือ?"
เสียงของหลินจี้ดังมาจากไกลๆ
จางถูฮู่เห็นหลินจี้ ยกมือขึ้นฟาดมีดลงบนเขียง "เคร้ง" พลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "เฒ่าไม่ตายเอ๊ย แก่ปูนนี้แล้วยังชอบแอบฟังคนอื่นอีก ไม่กลัวหูหนวกหรือไร!"