เสียงอันกังวานของหลิวย่วนเป่าดังระเบิดขึ้นในตรอกราวกับประทัด
เด็ก ๆ ที่ห้อมล้อมหลินจี้พลันคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง โก่วเซิ่งไอ้เด็กจอมแก่นที่เสนอไอเดียแย่ ๆ ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าตนอาจถูกทำโทษ จึงแอบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
"พี่ย่วนเป่ามาแล้ว!"
หลินจี้เงยหน้าขึ้นมองตาม
เห็นเจ้าเด็กอ้วนกลมเดินนำหน้า เอื้อมมือจูงสตรีผู้มีรูปร่างอ่อนช้อยนางหนึ่ง
สายตาของหลินจี้ถูกดึงดูดอย่างช่วยไม่ได้
นางสวมอาภรณ์แบบตะวันตกคอปกสูงสีขาวจันทร์
ปกเล็กประดับกระดุมมุกด้านสามเม็ด ไร้เครื่องประดับฟุ่มเฟือย เส้นเอวธรรมชาติรับเข้ากับช่วงเอวที่เล็กเรียวที่สุดอย่างเหมาะเจาะ
ขณะนางเดิน รอยจีบกระโปรงบางเบาพลิ้วขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง
เท้าของนางสวมรองเท้าหนังวัวสีดำส้นสูง ย่ำลงบนทางเดินศิลาเขียวในตรอก เกิดเสียง "ก๊อก ๆ" แจ่มชัด
นางไว้ผมสั้นหยักศกระดับบ่า ใบหน้ามีแป้งและชาดเพียงน้อยนิด แต่ผิวขาวดั่งหิมะ
ยังไม่ทันที่นางจะเดินใกล้
กระดูกยุทธ์ในร่างของหลินจี้พลันสั่นสะเทือน
อืม?
หลินจี้เงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้งอย่างอดไม่ได้
ก็พบว่าในกายนางซ่อนเร้นโลหิตและลมปราณอันเต็มเปี่ยมยิ่ง แข็งแกร่งกว่ากระบองดอกแดงโจวจิ้นแห่งกลุ่มมังกรสมุทรที่พบเมื่อเช้านัก
"ยอดฝีมือ!"
หลินจี้ตัดสินในใจ
"ท่านพี่ดูสิ ก็คนผู้นี้แหละ เจ้าตาเฒ่าหลินอายุร้อยปีแล้วยังไม่ตาย!"
หลิวย่วนเป่าจูงหลิวชิงจู๋ ใบหน้าซื่อไร้เดียงสาตะโกนโดยไม่กังวลคำพูด
"เห้งเจียที่เขาเล่ามันวิเศษนัก! ต่างจากคณะงิ้วและนักเล่านิทานโดยสิ้นเชิง ไพเราะยิ่ง!"
พูดจบ หลิวย่วนเป่าก็ท้าวสะเอว จ้องมองลูกน้องของตนด้วยสายตาดุดัน กวาดตาครู่หนึ่งก็จับจ้องไปที่โก่วเซิ่งผู้ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วตำหนิว่า