หมูสามชั้นมันมากเนื้อน้อย
มันหมูเคี่ยวจนน้ำมันใสวาววับ
เนื้อล้วนเปื่อยยุ่ยจนไม่ต้องใช้ตะเกียบคีบก็แทบหลุด
แม้แต่หนังหมูก็สุกนุ่ม สั่นพลิ้ว สีอำพัน
หลินจี้ประคองหมูสามชั้นยัดเข้าปากอึกเดียว ใช้ฟันไม่กี่ซี่ที่เหลือกระชากเนื้อชิ้นโต
“เด็กสาวคนนี้ ช่วยชีวิตชายชราเข้าโดยไม่รู้ตัว เนื้อตุ๋นเปื่อยยุ่ยถึงเพียงนี้ เข้าปากแทบละลาย คาดว่าต้องเคี่ยวมาทั้งบ่าย”
“ต่อให้เป็นชายชราฟันหลอ เนื้อนี้แค่ใช้ลิ้นบดก็ละลาย”
หลินจี้เคี้ยวมันหมูฉ่ำมันเต็มคำ กลิ่นหอมอุ่นไหลลงคอทะลวงถึงหัวอก
“เด็กรู้ใจ…มีน้ำใจนัก”
หลินจี้กินอย่างตะกละ ยังไม่ถึงห้านาที เนื้อหนักสองชั่งครึ่งก็ลงพุงสิ้น สุดท้ายซุปเนื้อที่เหลือในห่อกระดาษน้ำมันและเศษเนื้อติดมันยังถูกเลียเกลี้ยง
หลินจี้เล็มปาก พอจะเรออย่างอิ่มหนำสำราญ ท้องไส้ก็ดัง “โครกคราก” ความหิวโหยพลันกลับมาอีกครั้ง
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยุงตัวกระโจนไปหน้าตู้ไม้สีลอก ข้างในมีเสบียงหนึ่งอาทิตย์—หมั่นโถวหยาบสิบสองก้อน
หลินจี้ยื่นมือหยิบก้อนหนึ่งยัดปาก หมั่นโถวแห้งแข็งครูดคอจนแสบ
เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องใช้หมั่นโถวจิ้มซุปเนื้อกิน แต่ในห่อน้ำมัน ซุปและเศษเนื้อติดมันถูกเขาเลียเกลี้ยงไปนานแล้ว
จำต้องกัดหมั่นโถวแข็งๆ กลืนลงท้องคำแล้วคำเล่า
ก้อนหนึ่ง!
สองก้อน!
สามก้อน!
กล้ำกลืนฝืนทนไม่ไหว หลินจี้ตักน้ำเย็นกระบวยหนึ่ง กรอกคอไล่หมั่นโถวตามลงไป
หมั่นโถวสิบสองก้อน! ถูกหลินจี้กวาดเรียบเยี่ยงพายุคลั่ง