หลินจี้หยุดก้าวเท้า มุมปากกระตุกเล็กน้อย แล้วจิ๊ปากหนึ่งที
“กระดูกแก่ๆ อย่างข้าจะมีของวิเศษอะไรกัน ถึงได้ถูกคนตามติดไม่เลิก!”
หันกลับไปมองช้าๆ
ที่ปากตรอกมีผู้ดูแลของสำนักยุทธ์คนนั้นที่ไว้หนวดแพะยืนอยู่
อีกฝ่ายมือสองข้างหิ้วสมุนไพรเป็นมัดใหญ่สองมัด ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
เมื่อเห็นหลินจี้ สีหน้าแสดงความแปลกใจเล็กน้อย “ท่านผู้เฒ่า ช่างบังเอิญเหลือเกิน”
“กำลังจะหาท่านพอดี งานเฝ้าประตูได้เรื่องแล้ว พรุ่งนี้เช้ามาเริ่มงานได้เลย กินอยู่ที่สำนัก เดือนละสามหยวนครึ่ง ไม่ขาดสักแดง”
หลินจี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พยักหน้า “ขอบคุณท่านผู้ดูแลมาก”
“ขอบคุณอะไรกัน ก็ท่านโชคดีเอง” ผู้ดูแลโบกมือ ถือสมุนไพรเดินต่อไปข้างหน้า
“โชคดี?” หลินจี้ครุ่นคิดถึงคำพูดของผู้ดูแล ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้คิดมาก หันหลังเดินไปทางตรอกหางหมา
สำนักยุทธ์กินอยู่ฟรี ยังได้ดูการฝึกฝนอยู่ใกล้ๆ สำหรับเขาแล้วดีที่สุดแล้ว
เพียงแต่แผงลากล้องส่องภาพนี้ ตั้งมานานหลายสิบปี จะบอกให้วางก็รู้สึกไม่ค่อยเต็มใจ
“พรุ่งนี้ต้องไปสำนักยุทธ์แล้ว วันนี้ตั้งแผงลากล้องส่องภาพเป็นวันสุดท้าย แล้วก็บอกลาเด็กสาวไป๋อวี้เอ๋อร์ด้วย”
เก็บสมุนไพรไว้ที่บ้าน แบกกล่องลากล้องส่องภาพ หลินจี้ก็เดินเข้าตรอกหางหมา
ใต้ต้นหวยจีนแก่
หลิวชิงจู๋จูงมือหลิวย่วนเป่า ยืนนิ่งรออยู่ใต้ต้นไม้
หลิวย่วนเป่าเขย่งเท้า มองไปทางปากตรอกเป็นระยะ เมื่อเห็นหลินจี้ ก็กระโดดขึ้นทันที โบกมือให้หลินจี้
“ตาเฒ่าหลิน ในที่สุดท่านก็มา พวกเรารอกันเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว!”
หลิวชิงจู๋ก็เงยหน้ามองมา ความเย็นชาในแววตาจางลงเล็กน้อย วันนี้หล่อนสวมกระโปรงผ้าสีฟ้าอ่อน ต่างจากชุดตะวันตกวันก่อนที่ดูห่างเหิน