กลุ่มบริษัทฟู่ ห้องทำงานประธานบริษัท
ฟู่เจิ้งสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ กระดุมสองเม็ดบนสุดปลดออก เผยให้เห็นลำคอที่มีเส้นเลือดจาง ๆ และไหปลาร้าชวนมอง
เขานั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะชาตรงหน้าคืออาหารสามอย่างกับแกงหนึ่งถ้วยที่เขาเพิ่งถ่ายรูปส่งให้เวินม่านเยวี่ย
【จริงเหรอคะ? จะรบกวนเกินไปหรือเปล่า?】
เมื่อเห็นข้อความใหม่บนหน้าจอแชต ฟู่เจิ้งก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
แม่สาวเจ้าเล่ห์ที่ถนัดแสดงละครเอ๊ย
ส่งข้อความมาแบบนี้ ก็เพื่ออยากให้เขาส่งอาหารไปให้ไม่ใช่หรือไง?
ในดวงตาลุ่มลึกของฟู่เจิ้งมีรอยยิ้มเอ็นดูอยู่หลายส่วน จากนั้นเขาก็ส่งข้อความถึงผู้ช่วย
【ไม่รบกวนหรอก ฉันจะให้ผู้ช่วยเอาไปส่งให้】
【ขอบคุณค่ะคุณอาฟู่! (สติกเกอร์สีหน้าตื่นเต้น)】
เห็นดังนั้น ฟู่เจิ้งก็ยกมุมปากขึ้น เขามองสติกเกอร์ที่ไม่เข้ากับตัวเองอย่างยิ่งอยู่นาน ก่อนจะบันทึกเก็บไว้
【ไม่เป็นไร】
ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“เข้ามา”
ฟู่เจิ้งเก็บโทรศัพท์ เงยหน้ามองไปทางประตูห้องทำงาน
ผู้ช่วยสวี่เฉินเดินเข้ามาในห้องทำงาน เมื่อเห็นแววสงสัยในดวงตาเจ้านายก็เอ่ยเรียก “ท่านประธานฟู่”
ถ้าเขาจำไม่ผิด ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันนี่นา หรือจะมีประชุมสำคัญอะไรหรือเปล่า?
“เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่กับข้อมูลติดต่อให้ นายไปห่ออาหารกลางวันเหมือนของฉันจากโรงอาหารอีกชุด แล้วเอาไปส่งที่นั่น”
“หา?”
สวี่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นฟู่เจิ้งมองมา เขาก็รีบพยักหน้าทันที
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว ท่านประธานฟู่”
พูดจบ เขากำลังจะหันหลังออกไป แต่ฟู่เจิ้งก็เรียกไว้ในวินาทีถัดมา