ซูหร่วนยิ้มพลางแนะนำตัวกับทุกคน สายตาหยุดอยู่บนฟู่อันเฉินที่ฟุบหลับอยู่ท้ายห้องนานขึ้นหนึ่งวินาที ก่อนจะเบือนหนีอย่างไม่ใส่ใจ
แต่หากมองให้ดี ก็จะเห็นความรู้สึกซับซ้อนและความรังเกียจที่ฉายอยู่ในแววตาของเธอ
“เอาละ ซูหร่วน ไปนั่งข้างเฉินหลิงหลิงนะ”
ตอนนี้ในห้องเหลือที่นั่งว่างอยู่แค่สองที่ คือข้างฟู่อันเฉินกับข้างเฉินหลิงหลิงซึ่งนั่งติดกับเขาทางขวามือ
ครูประจำชั้นรู้ว่าฟู่อันเฉินเป็นตัวแสบ และรู้ดีว่าเวลาเรียนเขามีสภาพอย่างไร จึงย่อมไม่จัดให้เพื่อนใหม่ไปนั่งข้างเขา
เฉินหลิงหลิงที่ถูกเรียกชื่อเป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวยและนิสัยร่าเริง พอเห็นซูหร่วนมองมา เธอก็โบกมือให้ด้วยความยินดี พร้อมส่งสัญญาณให้มานั่งตรงนี้
ซูหร่วนยิ้มพลางพยักหน้า “ขอบคุณค่ะคุณครู”
เธอเดินไปนั่งข้างเฉินหลิงหลิง แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “สวัสดี ฉันชื่อซูหร่วน”
“สวัสดีจ้ะ ฉันเฉินหลิงหลิง ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันแล้วนะ!”
“อื้ม”
ทั้งสองพูดคุยกันเสียงเบา ครูประจำชั้นมองอยู่แต่ก็ยังไม่เข้าไปห้าม อย่างไรเสีย เพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ย่อมต้องทำความรู้จักกันบ้าง
“เอาละทุกคน อ่านหนังสือช่วงเช้ากันต่อได้”
พูดจบ ครูประจำชั้นก็นั่งลงบนแท่นบรรยาย คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของนักเรียนด้านล่าง
กระทั่งหมดเวลาอ่านหนังสือช่วงเช้า ครูประจำชั้นก็หยิบข้าวของแล้วเดินออกจากห้องไป
พอครูประจำชั้นออกไป นักเรียนในห้องก็เริ่มพูดคุยกันทันที ส่วนใหญ่ต่างสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเพื่อนใหม่คนนี้