“คุณฟู่ครับ อาหารส่งถึงมือคุณเวินแล้วครับ”
สิ่งแรกที่สวี่เฉินทำเมื่อกลับถึงบริษัท คือรายงาน “ความคืบหน้าของงาน” ให้ฟู่เจิ้งฟัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฟู่เจิ้งก็รับคำโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
สวี่เฉินนึกถึงข้อความที่เห็นตอนลงจากรถเมื่อครู่ คิดว่าจำเป็นต้องบอกเจ้านายสักหน่อย
“คุณฟู่ครับ เมื่อกี้คุณชายส่งข้อความมาถามผมว่าไปโรงเรียนมาหรือเปล่าครับ”
ฟู่เจิ้งเงยหน้าขึ้น สีหน้ายังคงเรียบเฉย แววตาเย็นชา
สวี่เฉินชะงัก ก่อนจะรู้ตัวว่าพูดผิด คุณฟู่ไม่ชอบให้เขาเรียกฟู่อันเฉินว่าคุณชายต่อหน้าอยู่แล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบแก้คำพูด
“แค่ก ๆ คุณฟู่ครับ เมื่อกี้อันเฉินส่งข้อความมาถามผมว่าไปโรงเรียนมาหรือเปล่า คงเห็นผมออกไปน่ะครับ”
เมื่อเห็นฟู่เจิ้งเบือนสายตากลับไป สวี่เฉินก็อดเห็นใจฟู่อันเฉินไม่ได้
คุณฟู่ไม่ชอบเขาถึงขนาดไม่ยอมให้เรียกว่าคุณชาย เฮ้อ เด็กน่าสงสารจริง ๆ
“ไม่ต้องไปสนใจเขา”
เมื่อสิบกว่าปีก่อน ฟู่เจิ้งไม่ชอบลูกชายคนนี้จริง ๆ จะพูดว่าเกลียดก็ยังได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกเหล่านั้นก็เลือนหาย เหลือเพียงความเฉยเมยไม่ใส่ใจ
ส่วนเหตุผลที่ไม่อยากได้ยินสวี่เฉินเรียกฟู่อันเฉินว่าคุณชาย ก็เพราะคำเรียกนั้นทำให้เขานึกถึงตอนที่ตัวเองถูกวางแผนเล่นงาน
“ครับ”
สวี่เฉินพยักหน้า ก่อนจะออกจากห้องทำงาน
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความของฟู่อันเฉิน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบกลับไปว่า
【ครับ คุณชาย คุณฟู่เรียกผมไปพบเพราะมีธุระนิดหน่อย】