ตอนเที่ยงวันนี้ฟู่อันเฉินไม่ค่อยอยากอาหาร เดิมทีตั้งใจจะไปซื้อขวดน้ำที่ซูเปอร์มาร์เก็ต แต่ระหว่างทางกลับบังเอิญเห็นสวี่เฉินเดินออกมาจากอาคารสำนักงานอาจารย์
“ผู้ช่วยสวี่”
เขาเหลือบมองอาคารด้านหลังสวี่เฉิน ในใจก็เริ่มคาดเดาได้แล้ว
“คุณชาย?”
สวี่เฉินยิ้ม เดินมาหยุดตรงหน้าฟู่อันเฉิน
“คุณชายกำลังจะไปกินข้าวหรือครับ?”
ฟู่อันเฉินพยักหน้าส่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยแก้ทันที “อยู่ที่โรงเรียนอย่าเรียกผมแบบนั้น”
เขารู้สึกกระอักกระอ่วนเอามาก ๆ
“ได้ครับ อันเฉิน”
สวี่เฉินยิ้มอย่างเข้าใจ เขาเองก็เคยผ่านวัยนี้มา จึงเข้าใจความคิดของคุณชายดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคุณชายคิดอะไรอยู่ก็แสดงออกทางสีหน้าเสียหมด
ฟู่อันเฉินกระแอมเบา ๆ ทำท่าราวกับถามอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งที่จริงจังสุด ๆ ว่า
“คุณเอาข้าวมาให้คุณครูเวินเหรอ?”
เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งเข้าใจว่าทำไมทุกครั้งที่เจอสวี่เฉินถึงเป็นช่วงพักกลางวัน และทำไมรถของอีกฝ่ายถึงจอดอยู่ใต้ตึกสำนักงานอาจารย์เสมอ
หลังจากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างคุณครูเวินกับพ่อของเขา ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว
ที่แท้เรื่องคุยงานเป็นแค่ข้ออ้าง จริง ๆ แล้วพ่อของเขาคิดถึงคุณครูเวิน ถึงได้ให้ผู้ช่วยสวี่มาส่งข้าวด้วยตัวเอง
สวี่เฉินเดาได้คร่าว ๆ ว่าคุณชายคงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างคุณเวินกับประธานฟู่แล้ว
“ใช่ครับ ทุกวันตอนเที่ยงประธานฟู่กินอะไร ผมก็เอาอย่างเดียวกันมาให้คุณเวิน”
“......”
ฟู่อันเฉินรู้สึกเหมือนตัวเองอิ่มเสียแล้ว เดิมทีก็ไม่อยากกินข้าวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งกินไม่ลงไปใหญ่