หลังจากรู้ว่าพ่อของตัวเองกับครูสอนภาษาอังกฤษเป็นแฟนกัน ฟู่อันเฉินก็ไม่รู้ว่าควรวางตัวยังไงกับเวินม่านเยวี่ยอยู่พักหนึ่ง
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงครั้งก่อนที่ทั้งสองแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันในห้องทำงาน เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าบางทีตัวเองอาจเป็นส่วนหนึ่งในเกมรักของพวกเขาหรือเปล่า?
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เวินม่านเยวี่ยกับฟู่เจิ้งก็เตรียมตัวกลับ
“เอ๊ะ ถ้าจะกลับบ้าน เฉินเอ๋อร์ก็ไปด้วยกันสิ”
คุณย่าฟู่เรียกฟู่เจิ้งไว้ เพราะกลัวว่าฟู่อันเฉินจะคิดว่าพ่อมีแฟนแล้วก็ลืมลูกชายอย่างเขา
แต่พอพูดจบ ฟู่เจิ้งก็ปฏิเสธทันที
“ทางไม่ผ่าน”
“???”
คุณย่าฟู่ไม่เข้าใจความหมายอยู่ชั่วขณะ
แต่เมื่อเห็นเวินม่านเยวี่ยยืนอยู่ข้างฟู่เจิ้ง ก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทั้งสองคนอยู่ด้วยกันแล้วอย่างนั้นหรือ?
เอ่อ... จะเร็วเกินไปไหมนะ?
คุณย่าฟู่เป็นห่วงว่าเวินม่านเยวี่ยจะเสียเปรียบ แต่ก็พูดตรง ๆ ไม่ได้
“ก็ได้ งั้นคืนนี้เฉินเอ๋อร์ก็ค้างที่บ้านเก่าแล้วกัน”
ฟู่อันเฉินเพิ่งเข้าใจในตอนนั้นเองว่า สาเหตุที่ช่วงนี้พ่อไม่กลับบ้าน ที่แท้ก็เพราะย้ายไปอยู่กับคุณครูเวินแล้ว
“ไปกันเถอะ”
ฟู่เจิ้งจูงมือเวินม่านเยวี่ยเดินจากไป ฟู่อันเฉินมองรถที่แล่นห่างออกไป ก่อนก้มหน้าถอนหายใจ
เมื่อเห็นหลานชายคนโตมีสีหน้าเจ็บปวด คุณย่าฟู่ก็เหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก
ฟู่อันเฉินไม่รู้เรื่องแม่ของตัวเอง และไม่รู้ด้วยว่าทำไมพ่อถึงไม่ใส่ใจเขา