“เลิกงานแล้วส่งข้อความมาบอกนะ ฉันจะไปรับ”
ฟู่เจิ้งเปิดประตูรถให้เธอ ก่อนกำชับเสียงเบา
ตอนนี้ถึงเวลาเข้าเรียนช่วงเช้าแล้ว บริเวณรอบโรงเรียนจึงไม่มีใครอยู่
เวินม่านเยวี่ยกอดเขาแล้วพยักหน้ารับ “ได้ค่ะ”
เมื่อมองแฟนสาวตัวน้อยของตัวเอง ฟู่เจิ้งก็รู้สึกไม่อยากแยกจากเธอเอาเสียเลย เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากเธอ
เขาอยากเก็บเธอไว้ข้างกายตลอดไป อยากมองเธออยู่แบบนี้เรื่อย ๆ
“ไปเถอะ เจอกันตอนบ่ายนะ เยวี่ยเยวี่ย”
“บ๊ายบายค่ะ อาเจิ้ง” เวินม่านเยวี่ยบีบมือเขาเบา ๆ ก่อนรีบหมุนตัวเดินจากไป
ฟู่เจิ้งมองแผ่นหลังของเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน จนกระทั่งร่างของเวินม่านเยวี่ยลับสายตาไปอย่างสิ้นเชิง เขาจึงหันกลับขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังบริษัท
โรงเรียนขุนนางเซิ่งอิงจัดสอบประจำเดือนเดือนละครั้ง โดยเฉพาะนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายที่ยิ่งเข้มงวดเป็นพิเศษ
วันนี้กับพรุ่งนี้เป็นวันสอบประจำเดือน
โชคดีที่เวินม่านเยวี่ยสอบวิชาภาษาอังกฤษเสร็จไปตั้งแต่หลายวันก่อน ช่วงสองวันนี้จึงพอได้พักบ้าง แถมยังไม่มีเรียนด้วย
ช่วงเช้า เธอนั่งดื่มกาแฟในห้องทำงาน คุยกับฟู่เจิ้ง ดูโทรศัพท์ไถคลิปวิดีโอไปเรื่อย...
ตอนเที่ยง สวี่เฉินนำอาหารกลางวันมาให้ตามปกติ หลังรับประทานเสร็จเธอก็งีบพักอยู่ครู่หนึ่ง
ตอนบ่าย เธอก็ทำเรื่องเดิม ๆ เหมือนช่วงเช้า สรุปแล้ววันนี้แสนสบาย แถมยังแอบน่าเบื่ออยู่บ้าง
ไม่นานวันหนึ่งก็ผ่านไป เวินม่านเยวี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา อีกยี่สิบนาทีเธอก็จะเลิกงานแล้ว