พริบตาเดียวก็ถึงวันศุกร์อีกครั้ง เวินม่านเยวี่ยนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ปิดแล็ปท็อปแล้วบิดขี้เกียจ
เธอกำลังจะส่งข้อความหาฟู่เจิ้ง จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นคุณย่าฟู่ที่โทรมา
เวินม่านเยวี่ยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะกดรับสาย
“คุณน้าหลินหรือคะ?”
“เยวี่ยเยวี่ยจ๊ะ น้าอยากถามว่าวันนี้หนูว่างไหม น้าอยากชวนหนูมากินข้าวที่บ้านจ้ะ”
ทันทีที่รับสาย เสียงอ่อนโยนเปี่ยมความยินดีของคุณย่าฟู่ก็ดังออกมาจากลำโพง ฟังออกไม่ยากเลยว่าตอนนี้เธออารมณ์ดีมาก
เวินม่านเยวี่ยคิดว่า นี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฟู่เจิ้ง
“ว่างค่ะคุณน้าหลิน”
“ดีเลย ๆ น้าจะให้พ่อครัวทำของโปรดหนูนะ!”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณน้าหลิน”
“โธ่ จะเกรงใจน้าทำไมจ๊ะ”
ทั้งสองคุยกันอีกสองสามประโยคก่อนวางสาย เวินม่านเยวี่ยมองโทรศัพท์ที่หน้าจอดับไปอย่างครุ่นคิด
“ค้อนเหล็ก คุณย่าฟู่จู่ ๆ ก็ชวนฉันไปกินข้าว ช่วยตรวจดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น”
คงไม่ใช่ว่าฟู่เจิ้งเพิ่งสารภาพเรื่องของพวกเขากับคุณย่าฟู่หรอกนะ
【ได้เลย เยวี่ยเยวี่ย!】
ค้อนเหล็กรับคำแล้วเริ่มตรวจสอบทันที ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ได้คำตอบ
【เยวี่ยเยวี่ย ที่คุณย่าฟู่ชวนเธอไปกินข้าวก็เพราะฟู่อันเฉินสอบกลางภาคครั้งนี้ได้คะแนนภาษาอังกฤษเป็นอันดับหนึ่งของห้อง ครูประจำชั้นเลยโทรมาชมเป็นพิเศษ
คุณย่าฟู่ดีใจมาก ตื่นเต้นมาก เลยให้พ่อครัวทำอาหารเต็มโต๊ะ แล้วชวนฟู่อันเฉิน ฟู่เจิ้ง และเยวี่ยเยวี่ยไปกินด้วยกัน】