พอได้ยินคำพูดนั้น เวินม่านเยวี่ยก็ขมวดคิ้วทันที
เธอมองฟู่เจิ้งอย่างไม่พอใจ ก่อนยื่นมือทั้งสองข้างไปบีบแก้มเย็น ๆ ของเขาเบา ๆ
“ทำไมล่ะ?”
แววตาของฟู่เจิ้งหม่นลง เขาก้มลงจูบเวินม่านเยวี่ยเบา ๆ แล้วอธิบายเสียงแผ่ว
“ผมกลัวว่าจะรบกวนคุณ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่บีบแก้มเขาของเวินม่านเยวี่ยก็เลื่อนลงไปที่ลำคอ ก่อนดึงเขาเข้ามาใกล้ตัว
“คุณอาฟู่ ฉันไม่กลัวหรอก”
พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นจูบฟู่เจิ้งก่อน
“จริง ๆ แล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน ฉันก็คิดถึงคุณอาฟู่แล้วนะ” คิดว่าจะทำอย่างไรให้ได้ใกล้ชิดเขา
ลำคอของฟู่เจิ้งขยับวูบ ไอร้อนพลันแล่นรวมกันที่ท้องน้อย
เขาเข้าใจความหมายของเธอ ความกังวลที่มีอยู่ในใจก่อนหน้านี้พลันมลายหายไป ก่อนก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม
บรรยากาศร้อนแรงราวกับไฟลามทุ่ง เพียงแตะนิดเดียวก็ลุกโชน
ทั้งสองจูบกันมาตลอดทาง เสื้อผ้าและรองเท้ากระจัดกระจายเต็มพื้น จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องน้ำ
“อื้อ คุณอาฟู่ ตัวคุณร้อนจังเลย”
แก้มของเวินม่านเยวี่ยแดงระเรื่อ ดวงตาพราวระยับด้วยหยาดน้ำ เธอเอนกายอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมแขนฟู่เจิ้ง เพราะจุมพิตที่ซอกคอจึงต้องแหงนหน้าขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือของฟู่เจิ้งก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะจูบเธอร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม
เมื่อจูบไล่ลงมาถึงไหปลาร้า เขาก็ประทับรอยแดงจาง ๆ ไว้บนผิวเนียนอย่างอ่อนโยน
“สวยจริง ๆ...” น้ำเสียงแหบต่ำเต็มไปด้วยความปรารถนา
เวินม่านเยวี่ยยิ้มมุมปาก ก่อนขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา
“คุณอาฟู่ จริง ๆ แล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันก็อยาก...ใกล้ชิดคุณแล้ว”