ดวงตาของเวินม่านเยวี่ยเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณอาฟู่”
บางทีความคิดของเธออาจแสดงออกชัดเจนเกินไป ฝีเท้าของฟู่เจิ้งจึงชะงักช้าลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเวินม่านเยวี่ยมีจุดประสงค์อะไรกันแน่
แต่เมื่อเห็นดวงตาสุกใสคู่นั้น ความคิดคาดเดาทั้งหมดในใจก็พลันสลายไป
บนรถ
แม้จะเคยไปเพียงครั้งเดียว แต่เห็นได้ชัดว่าคนขับจำที่อยู่ของเวินม่านเยวี่ยได้แล้ว
“คุณอาฟู่คะ ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นวันนี้นะคะ ไว้วันไหนฉันว่าง จะเลี้ยงข้าวคุณบ้างค่ะ”
เวินม่านเยวี่ยเอ่ยกับฟู่เจิ้ง ซึ่งดูราวกับกำลังหลับตาพักผ่อน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฟู่เจิ้งก็ลืมตาขึ้น หันมามองเธอเล็กน้อย มุมปากยกเป็นรอยยิ้มที่ยากจะบอกว่าใช่หรือไม่ใช่
“ได้”
ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ทว่าในพื้นที่ค่อนข้างคับแคบนี้ ปลายจมูกของฟู่เจิ้งกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย
ทั้งสองสบตากัน บรรยากาศเงียบงัน
ครู่ใหญ่ เวินม่านเยวี่ยจึงทำทีเป็นไม่รู้สึกอะไรแล้วละสายตา มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ
ทว่าฟู่เจิ้งไม่ได้ละสายตาตามเธอไป กลับจ้องมองเสี้ยวหน้าของเธออย่างสนใจ
เวินม่านเยวี่ยไม่ใส่ใจสายตาร้อนแรงที่จับจ้องอยู่บนใบหน้า ทำราวกับไม่รู้ไม่เห็น
ขณะที่รถกำลังจะถึงที่พักของเธอ จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปสบตากับฟู่เจิ้ง
“คุณอาฟู่คะ สุดสัปดาห์นี้คุณว่างไหมคะ? ฉันเพิ่งมาปักหลักที่เมืองหลวง ยังไม่คุ้นกับอะไรแถวนี้เลย รบกวนคุณช่วยพาฉันทำความคุ้นเคยหน่อยได้ไหมคะ?”