ค้อนเหล็กรู้สึกว่าตัวเองเดาความจริงได้แล้ว
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่าการคาดเดาของมันไม่ผิด หนิงม่านเยวี่ยจงใจทำให้เซี่ยชิงเหยี่ยนเกิดความสงสัยในตัวนาง ทั้งยังจงใจเผยท่าทีบางอย่างที่คนความจำเสื่อมไม่น่าจะทำได้ออกมา
เวลาใกล้ได้ที่แล้ว ถึงเวลาปิดตาข่ายเสียที
“ค้อนเหล็ก ปล่อยข่าวว่าฉันอยู่ที่หน้าผาต้วนซานให้พวกนักฆ่าที่ยังตามสืบข่าวฉันรู้”
【เข้าใจแล้ว ม่านเยวี่ย!】
เช้าวันถัดมา หนิงม่านเยวี่ยเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงเรียบง่ายที่คล่องตัว เส้นผมดำขลับถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ ด้วยปิ่นไม้
ด้านนอก เซี่ยชิงเหยี่ยนยืนรอเงียบ ๆ ในมือถือหมั่นโถวสีขาวห่อด้วยกระดาษน้ำมันสองลูก
“ม่านเยวี่ย คงต้องลำบากกินไปเดินไปแล้ว ข้างในหน้าผาต้วนซานจะมีหมอกพิษลอยขึ้นมาตอนเที่ยง เราต้องออกไปให้ทันก่อนถึงเวลานั้น เลยต้องออกเดินทางแต่เช้า”
หนิงม่านเยวี่ยพยักหน้าหลังฟังคำอธิบายของเขา แสดงว่าไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย
“งั้นก็รีบไปกันเถอะ”
“อืม”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน หนิงม่านเยวี่ยค่อย ๆ กินหมั่นโถวที่ยังร้อนอยู่ ส่วนเซี่ยชิงเหยี่ยนที่เดินอยู่ข้าง ๆ หยิบกระบอกน้ำจากตะกร้าสะพายหลัง เปิดฝาแล้วยื่นให้นาง
“กินช้า ๆ ระวังติดคอ ดื่มน้ำหน่อย”
“ขอบคุณนะ ชิงเหยี่ยน”
หนิงม่านเยวี่ยอดชื่นชมความใส่ใจของเซี่ยชิงเหยี่ยนไม่ได้ เห็นไหมล่ะ ผู้ชายอายุมากกว่านี่มันสุดยอดจริง ๆ!
หุบเขากุยอวิ๋นอยู่ไม่ไกลจากหน้าผาต้วนซาน ทั้งสองเดินเกือบหนึ่งชั่วยามก็มาถึงทางเข้า
“โรยสิ่งนี้บนชุดกระโปรง จะช่วยป้องกันแมลงมีพิษได้บางส่วน”