กลับมาถึงด้านหลังหุบเขากุยอวิ๋น หนิงม่านเยวี่ยก็วางเซี่ยชิงเหยี่ยนลงบนเตียงของตน ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของเขาออกทีละชิ้น
แม้เซี่ยชิงเหยี่ยนจะดูผอม แต่พอถอดเสื้อผ้าแล้วกลับเห็นว่าร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หน้าท้องเป็นลอนชัดเจน เส้นกล้ามเนื้อได้รูปสวยงาม
【ม่านเยวี่ย เก็บสีหน้าหน่อยสิ】
ค้อนเหล็กพูดไม่ออก มุมปากของม่านเยวี่ยแทบจะฉีกไปถึงใบหูอยู่แล้ว
หนิงม่านเยวี่ยปิดเสียงค้อนเหล็กด้วยมืออีกครั้ง จากนั้นก็ยื่นมือไปลูบหน้าท้องเป็นลอนของเซี่ยชิงเหยี่ยน แล้วหยิกกล้ามอกที่ได้สัดส่วนพอดีเบา ๆ
ซี๊ด สัมผัสดีจริง ๆ
ทว่าบริเวณหน้าอกด้านซ้ายถูกกริชแทงจนเป็นแผลยาวราว 2 เซนติเมตร เนื้อแผลปริออกมา
หนิงม่านเยวี่ยเก็บสีหน้าหยอกเย้า แล้วเข้าไปเลือกยาที่พอใช้ได้จากห้องของเซี่ยชิงเหยี่ยน
ลงมือจัดการอย่างคล่องแคล่ว ในที่สุดเลือดจากบาดแผลของเซี่ยชิงเหยี่ยนก็หยุดไหล
หลังพันแผลเสร็จ หนิงม่านเยวี่ยบีบนวดเอวที่เมื่อยล้าจากการก้มอยู่นาน แล้วลูบแก้มซีดขาวของเซี่ยชิงเหยี่ยนราวกับกำลังทวงค่าตอบแทน
เย็นนิด ๆ
หลังจัดผ้าห่มให้เซี่ยชิงเหยี่ยนเรียบร้อย หนิงม่านเยวี่ยก็ออกจากห้องไป
ที่จริงแผนเดิมของเธอคือแกล้งใช้แผนเจ็บตัว ให้ตัวเองบาดเจ็บเพื่อให้เซี่ยชิงเหยี่ยนเป็นห่วง แต่ภายหลังเธอก็เปลี่ยนใจ
กริชเล่มนั้นแทงแล้วเจ็บไม่น้อย หากไม่จำเป็น เธอไม่อยากสัมผัสความรู้สึกนั้น
หนิงม่านเยวี่ยคิดไว้แล้วว่า พอเซี่ยชิงเหยี่ยนฟื้น เธอจะบอกความรู้สึกของตัวเองตรง ๆ หากถูกปฏิเสธก็ถึงเวลาต้องกลับเมืองหลวง