เมืองหลวง
“ท่านอาจารย์ ที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมืองหลวง ท่านพักที่นี่ไปก่อนนะเจ้าคะ”
“ได้”
เซี่ยชิงเหยี่ยนไม่ได้พิถีพิถันเรื่องที่พักมากนัก ขอแค่สะอาดและอยู่ได้ก็พอ
เซี่ยจื่อมองเขา พลางครุ่นคิดว่าตอนนี้ตนควรอยู่ต่อหรือกลับไป
แต่ก่อนที่นางจะทันเอ่ยปากถาม เซี่ยชิงเหยี่ยนก็กล่าวเสียงเบาว่า
“เสี่ยวจื่อ เจ้าและคุณหนูหนิงรู้จักกันสินะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยจื่อก็ชะงัก นึกไม่ถึงว่าความลับที่ปกปิดไว้จะถูกมองออกเช่นนี้ ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?
สบเข้ากับสายตาสงบนิ่งของเซี่ยชิงเหยี่ยน เซี่ยจื่อก็จำต้องยอมรับ นางยิ้มเจื่อน ๆ
“ท่านอาจารย์ ท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ”
แต่เมื่อครู่ท่านอาจารย์กำลังจะเรียกพี่ม่านว่า ‘ม่านม่าน’ หรือเปล่านะ?
เซี่ยชิงเหยี่ยนไม่พูด เพียงมองนางเงียบ ๆ ความหมายในแววตาชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ย
“ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ ข้ากับพี่ม่านรู้จักกันจริง ๆ ท่านอยากถามอะไรหรือเจ้าคะ”
“ข้าอยากพบกับนาง พรุ่งนี้ช่วยนัดนางออกมาให้ข้าที บอกไปว่าเป็นความต้องการของข้า”
นับตั้งแต่ตัดสินใจมาเมืองหลวง เซี่ยชิงเหยี่ยนก็ไม่คิดจะหลบเลี่ยงความรู้สึกของตัวเองอีก เขาจะบอกม่านม่านให้ชัดเจน บอกความในใจของตนให้นางรู้
เมื่อเป็นเรื่องช่วยให้อาจารย์ของตนสมหวังในความรัก เซี่ยจื่อยินดีช่วยอย่างเต็มที่!
“ได้เจ้าค่ะ! ข้าเข้าใจแล้ว ท่านอาจารย์!”
เซี่ยจื่อพยักหน้าอย่างหนักแน่น แววตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
ครู่ต่อมา นางก็ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า