หลี่ถงรุกเข้าไปหนึ่งก้าว ซุนขุยและชาวบ้านก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
แค่ทหารเลวพวกนั้นยังถูกมองว่าเป็นเสือหมาป่า ขนาดหลี่ถงบาดเจ็บสาหัสยังรบหกต่อหนึ่งและฆ่าพวกนั้นได้หมด ความสามารถเช่นนี้ทำให้พวกเขาหวาดหวั่น
ซุนขุยมีสีหน้าลังเล สายตาเปลี่ยนไปมาระหว่างหลี่ถงและเว่ยซู
เพื่อให้ได้ตัวเว่ยซูเด็กสาวหน้าตาสะสวยคนนี้ เขาใช้ทุกวิธี แต่เว่ยซูก็ไม่ชายตามองเขาเลย
ครั้งนี้หนุ่มๆ ในหมู่บ้านถูกฆ่าจนเหลือไม่กี่คน คิดว่าเว่ยซูคงจะเลือกเขาเสียที
แต่ไม่คิดว่าจะมีหลี่ถงโผล่มาจากครึ่งทาง
เป็ดต้มที่จวนจะสุกกำลังจะบินหนีไป เขาจะยอมได้อย่างไร
"หยุดอวดดีหลอกข้า ข้าไม่กลัวเจ้า"
ซุนขุยตะโกนด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปหาหลี่ถง พร้อมกับยกกระบองไม้ในมือ
เสียง 'ฟิ้ว' ดังหนึ่งครั้ง
ลูกธนูดอกหนึ่งปักลงพื้นตรงหน้าปลายเท้าซุนขุยอย่างแม่นยำ หยุดการพุ่งเข้าหาของซุนขุยได้ทันที
"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าว ข้ารับรองว่าลูกธนูนี้จะปักบนหัวเจ้า"
ซูโหรวยืนอยู่บนกำแพงบ้านของเว่ยซู คันธนูในมือถูกดึงจนเป็นรูปจันทร์เพ็ญ เล็งไปที่หัวของซุนขุย
เสื้อผ้าที่ตัดเย็บจากหนังสัตว์รัดรูปโค้งเว้าของร่างที่ยังคงเจริญวัยของนางไว้ได้อย่างชัดเจน
แววตาเฉียบคมนั้น ดูราวกับมีจิตวิญญาณของวีรสตรีที่ไม่ยอมให้บุรุษใดเหนือกว่า
"ซูโหรว พวกเราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ไฉนเจ้าจึงเข้าข้างคนอื่น?" ซุนขุยไม่ยอมแพ้ กล่าวตำหนิ
"ข้าให้ความสำคัญกับการกระทำ ไม่ใช่ตัวบุคคล ถ้าไม่มีเสบียงที่พี่หลี่แบ่งให้ เราคงอดตายไปแล้ว"
ซูโหรวกระโดดลงจากกำแพง แต่สายธนูในมือก็ยังไม่คลาย
"นั่นมันเสบียงของเราแต่แรก"
"ดีจริงที่กล้าพูด ครั้นพวกทหารเลวเข้ามาในหมู่บ้าน เหตุใดเจ้าจึงวิ่งหนีเร็วกว่ากระต่าย?
เสบียงของพวกเจ้า? แล้วไฉนไม่เห็นพวกเจ้าแย่งคืนมาเอง?"
ซุนขุยถูกย้อนจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ
"ไอ้พวกเห็นแก่ตัวเนรคุณ พวกเจ้าไสหัวไปให้หมด ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าลูกธนูของข้าไม่รู้จักไว้หน้า"
"ข้าทำไปเพื่อคนทั้งหมู่บ้าน ถ้าทางการรู้เรื่องนี้เข้า พวกเราก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย" ซุนขุยยังคงยืนกรานอย่างชอบธรรม
"ทางการอะไรบัดซบ ข้ารู้แค่ว่าพวกทหารเลวพวกนั้น ถ้ายังไม่ตาย ไม่ช้าก็เร็วพวกมันก็ต้องลงมาฆ่าคนอีก พวกเจ้ารอดตายมาครั้งหนึ่ง แต่จะรอดสองครั้งสามครั้งได้หรือไม่?"
ทุกคนพากันเงียบ
ในใจพวกเขา ยอมรับในสิ่งที่หลี่ถงทำ แต่ตามความเป็นจริง พวกเขาไม่อยากถูกหลี่ถงพัวพัน
นี่แหละคือธรรมชาติของมนุษย์
หลี่ถงหัวเราะเบาๆ "พวกเจ้าไม่ต้อนรับข้า ข้าเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ ข้าจะไป ถือเสียว่าดีต่อกันทั้งสองฝ่าย"
ตั้งแต่แรกหลี่ถงก็ไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่นาน หมู่บ้านไม่มีป้อมปราการอะไรให้ป้องกัน
ไม่ว่าจะเป็นทหารเลวหรือชาวหู ก็สามารถบุกเข้ามาฆ่าคนในหมู่บ้านได้อย่างง่ายดาย
ป้อมเฝ้าระวังที่ทางการสร้างขึ้นนั้น ผ่านการสำรวจและออกแบบมาอย่างเหมาะสม มีทัศนวิสัยกว้างขวาง มีสภาพภูมิประเทศที่ได้เปรียบอย่างยิ่ง
ที่นั่นต่างหากที่เป็นที่พำนักที่ดีที่สุดของหลี่ถงในตอนนี้
"พี่หลี่ หนูจะไปกับพี่!" เว่ยซูกล่าวอย่างไม่ลังเล
"เว่ยซู เจ้าจะไปกับเขาไม่ได้ ทะเบียนของเจ้าอยู่ในหมู่บ้าน ถ้าไปเจ้าก็เป็นคนจรจัด" ซุนขุยร้อนใจ
"ยังไงทางการก็ไม่เห็นพวกเราเป็นคน จะเป็นคนจรจัดก็คนจรจัดไป หนูก็จะไปกับพี่หลี่ด้วย" ซูโหรวเดินไปอยู่ข้างตัวหลี่ถง
ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบกัน
ชาวบ้านดูแก่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "ในเมื่อหลี่ถงยอมออกจากหมู่บ้าน เช่นนั้นเรื่องนี้ก็จบแต่เพียงเท่านี้เถิด ตราบใดที่ไม่พัวพันถึงพวกเรา เราก็ไม่อยากหาความเดือดร้อน"
ชาวบ้านพากันแยกย้าย ซุนขุยรีบเข้าไปขวางอย่างร้อนใจ "เฮ้ย พวกเจ้าอย่าเพิ่งไป!"
ขวางไม่สำเร็จ ได้แต่หันกลับมา เดินเข้าไปหาเว่ยซูด้วยความร้อนรน "เจ้าจะไปไม่ได้ ถ้าเจ้าไปแล้วข้าจะทำอย่างไร?"
"เจ้าอยากตายที่ไหนก็ไปตายที่นั่น อย่ามาทำให้พี่ซูของข้ารำคาญที่นี่" ซูโหรวยกธนูขึ้นขู่ทันที "จะไปไม่ไป? ไม่ไปข้าจะส่งเจ้าไป"
ซุนขุยหยุดฝีเท้า จ้องมองหลี่ถงและซูโหรวอย่างเคียดแค้น "ได้ พวกเจ้าคอยดูเถอะ"
ไอ้นักโทษเลวทราม ฆ่าทหารเลวแล้วยังกล้าบังอาจถึงเพียงนี้
ไม่เชื่อว่าจะไม่กลัวถูกแจ้งทางการ!
หลี่ถงมองแผ่นหลังของซุนขุย ตอนนี้ความอยากฆ่าผุดขึ้นมาในใจ แต่เขาก็กดมันลงไปอย่างแรง
ซุนขุยเป็นปัจจัยที่คาดเดาไม่ได้ ต้องฆ่า แต่จะฆ่าตอนนี้ไม่ได้ มิฉะนั้นจะต้องก่อให้เกิดแรงต่อต้านจากชาวบ้านที่รอดชีวิต
ถึงตอนนั้นคนที่ต้องฆ่าก็จะไม่ใช่แค่คนเดียว
ด้วยสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ ลำพังตัวเองไม่มีทางฆ่าปิดปากคนทั้งหมู่บ้านได้
มองแผ่นหลังของซุนขุยที่กำลังหายลับไป หลี่ถงหันมาถามเว่ยซูว่า "ที่บ้านยังมีเสบียงเหลืออยู่เท่าไหร่?"
เว่ยซูรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ออกมาพร้อมถือถุงข้าวใบเล็ก "ก็มีเท่านี้แหละ"
ปริมาณแค่นี้ พอประทังชีวิตสามคนได้สองสามวัน และยังเป็นแบบจำกัดมากๆ
ถ้าเป็นหลี่ถงคนเดียว ด้วยทักษะการเอาชีวิตรอดในป่าจากชาติก่อน การจะมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นง่ายดาย แต่เมื่อรวมผู้หญิงอีกสองคน ความกดดันก็เพิ่มขึ้นมาก
เรื่องเร่งด่วนต่อจากนี้คือการแก้ปัญหาเรื่องปากท้อง การล่าสัตว์เป็นทางเลือกที่ดี
ทว่าในสภาพอากาศหิมะแบบนี้ จำเป็นต้องมีเครื่องมือเพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จในการล่าสัตว์
"ในหมู่บ้านมีเครื่องมือของช่างไม้กับช่างเหล็กไหม?" หลี่ถงถาม
"มี!" ซูโหรวตอบทันที "ช่างเหล็กที่เป็นช่างไม้ของหมู่บ้านถูกทหารเลวฆ่าตาย ของน่าจะยังอยู่ที่บ้านเขา"
"ของพวกนั้นมีประโยชน์สำหรับข้า"
"งั้นข้าจะไปเอามา" ซูโหรวมีแววตามุ่งมั่น หันหลังกลับทิ้งกลิ่นหอมอ่อนๆ แล้ววิ่งออกไป
นางไม่รู้ว่าพี่หลี่จะทำอะไร แต่ถ้าพี่หลี่บอกว่ามีประโยชน์ เช่นนั้นก็จำเป็นต้องหาทางเอามาให้ได้
เว่ยซูเริ่มเก็บข้าวของในบ้าน หม้อกระทะถ้วยชาม เสื้อผ้าผ้าห่ม ทุกอย่างที่พอจะใช้ได้ ถูกเก็บห่อรวมกันนำติดตัวไป
ทั้งสองคนออกจากบ้าน ไปพบกับซูโหรวที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน แบกของหนักมากมาย ฝ่าอากาศหิมะ มุ่งหน้าไปยังป้อมเฝ้าระวังอย่างยากลำบาก
เมื่อพวกเขาเดินทางอย่างทุลักทุเลมาถึงป้อมเฝ้าระวัง ก็ย่ำค่ำแล้ว
ศพของจางหยุนและพวกยังอยู่ โชคดีที่เป็นฤดูหนาว ยังไม่เน่าเปื่อยส่งกลิ่น
ผู้หญิงทั้งสองนำศพโยนออกจากป้อมเฝ้าระวัง แล้วฝังศีรษะของชาวบ้าน จากนั้นใช้หิมะที่ละลายแล้วทำความสะอาดป้อมเฝ้าระวังจนหมดจด
เมื่อกลิ่นคาวเลือดจางหายไป ก่อกองไฟขึ้นมาก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว
ปูเสื่อฟางเก่าๆ สองผืนไว้ข้างกองไฟ นี่คือที่นอนของทั้งสามคนในคืนนี้
"ถอดเสื้อเถอะนะ มีผ้าห่มผืนเดียว นอนเบียดๆ กันจะได้อุ่น" เว่ยซูพูดพลางยื่นมือมาปลดเสื้อผ้าของหลี่ถงอย่างเขินอาย
แต่หลี่ถงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปฏิเสธว่า "ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น มีกองไฟ ก็อุ่นดีแล้ว!"
"โถ่ พี่หลี่ ท่านฟังพี่ซูเถอะ ร่างกายของท่านยังอยู่ในช่วงพักฟื้นที่สำคัญ จะหนาวไม่ได้นะ" ซูโหรวพูดพลางเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเอง
โดยไม่แยแสต่อสายตาชายหนุ่มอย่างหลี่ถงเลยสักนิด
"ใช่แล้ว! พี่หลี่ฟังหนู ถอดเถอะ เดี๋ยวหนูอุ่นเตียงให้" เว่ยซูไม่สนใจการปฏิเสธของหลี่ถง ช่วยถอดเสื้อผ้าของหลี่ถงออกจนหมด
แล้วรีบกดหลี่ถงลงบนเสื่อฟาง ไม่ทันที่หลี่ถงจะได้ตอบสนอง ผู้หญิงสองคนก็แทรกตัวเข้ามาซ้ายขวาใต้ผ้าห่ม
……
ละเว้นอักษรหนึ่งร้อย
"พี่หลี่ เป็นอะไรไป?" ซูโหรวรีบหดเท้ากลับ "หนูไปเหยียบท่านเจ็บหรือเปล่า?"
"ไม่เป็นไร นอนเถอะ!"
ไม่เป็นไรที่ไหนกัน หลี่ถงถอนหายใจเงียบๆ อยู่ในใจ
วันนี้คงจะเป็นคืนที่นอนไม่หลับแน่นอน
……
ตามสถานการณ์ในตอนนี้ การคิดหาทางให้ตนเองและผู้หญิงสองคนนี้อิ่มท้อง ต่างหากที่เป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด
การล่าสัตว์ต้องใช้เครื่องมือ การใช้ธนูมีข้อจำกัดมากเกินไป การวางกับดักถือเป็นวิธีที่ประหยัดแรงและเวลา
อุปกรณ์ช่างไม้และช่างเหล็กที่ซูโหรวไปรวบรวมมา จะได้ใช้เสียที