พิธีเปิดร้านวันนี้ เจียงหนานเตรียมงานไว้เพียงคร่าว ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าบรรยากาศจะคึกคักถึงขนาดนี้
ด้านนอกห้องจัดแสดงชั้นหนึ่ง ผู้คนต่อแถวยาวไม่ขาดสาย ตอนแรกแม้จะมีคนมากมายมาดูความครึกครื้น แต่คนเหล่านั้นก็เป็นเพียงเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงเท่านั้น
ดังนั้นเรื่องนี้จึงยังไม่เป็นที่ฮือฮามากนักในอำเภออันหลิงอันกว้างใหญ่ ผู้คนในตัวเมืองอีกไม่น้อยยังไม่รู้เรื่องเลย
แต่พอคนที่ไปดูความคึกคักในงานกลับไปเล่าต่อ ข่าวก็แพร่จากปากหนึ่งไปสิบปาก จากสิบปากไปเป็นร้อยปาก กระจายไปทั่วตัวเมืองอย่างรวดเร็ว
“พวกเธอยังไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอ? ดูของที่ฉันซื้อกลับมาสิ ลองชิมดู อร่อยมากเลย ดูส่วนผสมก็สะอาด กินแล้วสบายใจได้”
“โห ในงานคึกคักสุด ๆ คนแน่นไปหมด หลายปีมานี้อำเภออันหลิงของเราไม่เคยมีพิธีเปิดร้านที่คนเยอะขนาดนี้เลย”
“อะไรนะ ฉันไม่คิดถึงเธอเหรอ? ต่อให้คิดถึงก็ทำอะไรไม่ได้หรอกพี่สาว ร้านเขาจำกัดให้ซื้อได้คนละถุง อยากได้ก็ต้องไปซื้อเอง”
“ใครบอกว่าร้านนี้จะเปิดได้ไม่นาน? ฉันว่าร้านนี้ไม่เลวเลยนะ รู้ไหมว่าผู้นำอำเภอยังมาร่วมตัดริบบิ้นด้วยตัวเองเลย!”
“ไปดูเองก็รู้แล้ว ไม่ใช่นักธุรกิจใหญ่จากต่างถิ่นที่ไหน เจ้าของร้านเป็นคนอันหลิงบ้านเราเอง! เป็นสาวน้อยอายุยังไม่มาก แต่ความสามารถไม่ธรรมดาเลย!”
“เธอไม่ได้ไปดูนี่น่าเสียดายมาก รู้จักงานจักสานไม้ไผ่ชิงเสินไหม? มรดกภูมิปัญญาที่จับต้องไม่ได้ รู้จักไหม? แม้แต่ปรมาจารย์ด้านมรดกภูมิปัญญายังทำพัดให้เธอด้วยตัวเองเป็นของขวัญแสดงความยินดีเลย! ฉันได้ยินคนอื่นบอกว่าพัดที่ปรมาจารย์มอบให้มีค่ามหาศาลเชียวนะ”
คนที่รู้ข่าวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แถวยาวด้านนอกห้องจัดแสดงก็ยิ่งยาวขึ้น ทุกคนอยากมาดูร้าน “คัดสรรโดยเจียงหนาน” ที่เพิ่งเปิดใหม่วันนี้ให้เห็นกับตา