จ้าวคุนยืนนิ่งงัน มองราชาแอบอู้ที่กำลังพูดคุยกับเสิ่นจื่อหลีอย่างสนิทสนม
เขารีบหันไปมองเจียงหนาน อยากรู้โดยไม่รู้ตัวว่าเธอประหลาดใจเหมือนเขาหรือเปล่า
แต่กลับเห็นว่าเจียงหนานไม่ได้มีสีหน้าประหลาดใจแม้แต่น้อย เธอกำลังมองทั้งสองคนที่คุยกันอย่างออกรสด้วยรอยยิ้ม พอรู้สึกว่ามีคนมองมา เจียงหนานก็หันกลับมา สบตาเขา ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มอ่อนโยนให้
จ้าวคุนฝืนยิ้มแข็ง ๆ ตอบเธอไป แต่ในใจกลับปั่นป่วน ภาพความทรงจำที่เคยใช้เวลาร่วมกับราชาแอบอู้ผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ
ในความทรงจำของเขา ไม่ว่าจะคุยกันทางออนไลน์หรือเจอกันจริง ๆ ราชาแอบอู้ก็เป็นคนเปิดเผย สบาย ๆ และเป็นตัวของตัวเอง ไม่เคยเผยให้เห็นเลยว่าฐานะทางบ้านร่ำรวย
แต่ตอนนี้พอเห็นว่าเขาสนิทสนมกับเสิ่นจื่อหลีซึ่งเป็นนักแสดงแถวหน้าขนาดนี้ ยังมีอะไรที่บ่งบอกถึงชาติตระกูลของเขาได้ชัดเจนกว่านี้อีกล่ะ
เมื่อมีเจียงเฉิงเย่าอยู่ด้วย บรรยากาศก็ครึกครื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว อีกทั้งเสิ่นจื่อหลีเองก็เป็นคนเป็นกันเอง ไม่มีท่าทีวางตัวเป็นดาราใหญ่ ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันไปพลาง เดินไปยังห้องพักรับรองไปพลาง
เจียงหนานรู้ว่าเสิ่นจื่อหลีเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย แถมยังไม่ได้กินมื้อกลางวัน จึงตั้งใจเตรียมอาหารกลางวันไว้ให้พวกเขา
เสิ่นจื่อหลีรีบโบกมือ ยิ้มพลางกล่าวว่า
“อาจารย์เจียง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ พวกเราต้องเดินทางไปทำงานหลายที่เป็นประจำ ขาดอาหารไปสักมื้อไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อาจารย์เจียงไม่ต้องลำบากหรอกครับ”
ผิวของเสิ่นจื่อหลีขาวเนียนราวกับหยก ใบหน้าคมสวยได้รูป แม้จะไม่ได้อยู่ใต้แสงไฟสปอตไลต์ก็ยังเปล่งประกาย พอเขาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เจียงหนาน เธอก็สัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจากความหล่อเหลาที่ไร้ที่ติ