พิธีเปิดร้านดำเนินไปอย่างไม่ยืดเยื้อนัก เมื่อพิธีจบลง เสียงปรบมือในงานก็ค่อย ๆ เงียบสงบลง ผู้อำนวยการกัวกับคณะยังมีงานต้องทำ จึงไม่สะดวกอยู่ต่อนาน หลังพูดคุยกับเจียงหนานอีกสองสามคำ พวกเขาก็เตรียมตัวกลับก่อน
อาจารย์เฉินไป๋กับหยางจิ่งหรานก็เข้ามากล่าวลาเจียงหนานเช่นกัน พวกเขายังต้องประสานงานเตรียมการต่าง ๆ สำหรับนิทรรศการหมุนเวียนงานจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน จึงตั้งใจกลับไปหารือพร้อมผู้อำนวยการกัว
เจียงหนานมองอาจารย์เฉินไป๋ที่กำลังจะเดินทาง สีหน้าเปี่ยมความจริงใจ ก่อนเอ่ยขอบคุณเขาอีกครั้ง
อาจารย์เฉินไป๋มีแวตาอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า เขาโบกมือแล้วกล่าวว่า
“เจียงหนาน ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ สำหรับคนรุ่นเก่าอย่างพวกเรา การไลฟ์สดเป็นเรื่องใหม่มาก ขอบคุณที่พางานจักสานไม้ไผ่ชิงเสินเข้าสู่โลกไลฟ์สด ทำให้ผู้คนจำนวนมากได้เห็นมันผ่านช่องทางที่ดีแบบนี้ นี่เป็นทั้งโอกาสที่ยุคสมัยมอบให้ และโอกาสที่เธอมอบให้มัน”
เขามองเธอด้วยแววตาจริงใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ฉันเชื่อว่าคนรุ่นใหม่ที่ตั้งใจทำงานอย่างเธอ จะทำให้เส้นทางนี้กว้างไกลขึ้นเรื่อย ๆ และทำทุกอย่างออกมาได้ดีแน่นอน”
เมื่อมองขบวนรถแล่นหายลับไปจากสายตา บรรยากาศเคร่งขรึมเป็นทางการของงานก็ผ่อนคลายลงตามไปด้วย
พิธีเปิดร้านจบลงอย่างเป็นทางการ ต่อจากนี้เป็นช่วงเปิดห้องจัดแสดงให้บุคคลทั่วไปเข้าชม และเชิญแขกเข้ามาเลือกชมสินค้าในร้าน
ตอนเตรียมงานไม่ได้คาดคิดว่าจะมีคนมามากขนาดนี้ เดิมทีวางแผนไว้ว่าพอพิธีจบก็จะเปิดประตูให้ทุกคนเข้าไปชมห้องจัดแสดงได้ตามสบาย แต่ตอนนี้เมื่อมองออกไป ลานหน้าร้านกลับแน่นขนัดไปด้วยผู้คนเต็มพื้นที่
พื้นที่ห้องจัดแสดงชั้นหนึ่งมีจำกัด หากปล่อยให้ทุกคนกรูกันเข้ามาพร้อมกัน ก็อาจเกิดการเบียดเสียดและแออัดได้ง่าย เสี่ยงจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น