เจียงหนานรู้ว่าพัดไม้ไผ่เล่มนี้เป็นผลงานที่ปรมาจารย์เฉินไป๋ตั้งใจทำขึ้นเพื่อเธอโดยเฉพาะ เต็มไปด้วยความผูกพันลึกซึ้ง เธอไม่ควรปฏิเสธ แต่ของขวัญล้ำค่าที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจเช่นนี้กลับทำให้เธอทำตัวไม่ถูก
ดวงตาของเธอร้อนผ่าว น้ำเสียงเปี่ยมความจริงใจ
“ปรมาจารย์ใช้เส้นใยไผ่แทนหมึก ใช้ฝีมือและความตั้งใจแทนพู่กัน ถักทอภาพของฉันลงบนหน้าพัด นี่คือสมบัติล้ำค่าที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก ไม่มีทางทำซ้ำได้อีก”
“ฉันมีคุณงามความดีอะไรถึงได้รับของขวัญล้ำค่าจากคุณเช่นนี้”
เฉินไป๋มีสีหน้าอ่อนโยน เขายิ้มพลางยื่นพัดวังในมือส่งให้เจียงหนานอย่างจริงจัง
“เจียงหนาน รับไว้เถอะ ฉันทำงานจักสานไม้ไผ่มาทั้งชีวิต ไม่เคยคิดถึงมูลค่าของมัน แค่อยากส่งต่อวิชานี้ไปเท่านั้น ไม่ว่าพัดเล่มนี้จะมีค่ามากแค่ไหน สำหรับฉันมันก็เป็นเพียงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ”
“ฉันขอบคุณมากที่เธอทำเพื่อการจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน เพราะเธอ งานจักสานไม้ไผ่ชิงเสินถึงได้เป็นที่รู้จักของผู้คนมากขึ้น”
“ตอนอยู่ชิงเสิน ฉันอยากมอบพัดวังลายดอกไม้ นก ภูเขา และสายน้ำ ‘ธาราเขางาม’ ให้เธอ แต่เธอกลับปฏิเสธ เธอบอกว่ารู้ว่าธาราเขางามเป็นผลงานที่ฉันรักมาก ถ้ารับไว้คงไม่สบายใจ”
ก่อนหน้านี้ ตอนปรมาจารย์เฉินไป๋ประกาศว่างานจักสานไม้ไผ่ชิงเสินจะมาจัดแสดงที่อันหลิง ผู้คนไม่น้อยด้านล่างเวทีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับงานจักสานไม้ไผ่แล้ว ครั้นได้ยินเฉินไป๋เอ่ยชื่อธาราเขางามขึ้นมา ทุกคนก็ฮือฮาด้วยความตกตะลึงทันที
“ธาราเขางาม! นั่นเป็นผลงานชิ้นเอกที่เป็นตัวแทนของปรมาจารย์เฉินไป๋เลยนะ เป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ชัดๆ!”
“ก่อนหน้านี้อาจารย์เฉินอยากยกธาราเขางามให้เจียงหนานเหรอ??? แล้วเธอยังไม่รับอีก!!! มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ!!”
“แปลกจริง คนหนึ่งยอมมอบผลงานที่ทุ่มเทมาทั้งชีวิต อีกคนกลับไม่ยอมรับ บนโลกนี้มีคนแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย”