ช่องแสดงความคิดเห็นเดือดขึ้นมาทันที
[โอ้โห!! วันนี้ห้องไลฟ์ของเราจัดเต็มเกินไปแล้วมั้ง!! ถึงกับเชิญของจริงจากพัดวังลายนกดอกไม้และทิวทัศน์ “ธาราเขางาม” มาได้ สุดยอด!!]
[อาจารย์เฉินไป๋มาให้กำลังใจด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย ยิ่งใหญ่สุด ๆ!]
[พอพิธีกรพูดจบ ฉันก็ไปค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตทันที พัดเล่มนี้สวยมากจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เห็นของจริง อ๊ากกก ตื่นเต้นมาก! พิธีกรทำให้พวกเราประหลาดใจสุด ๆ ไปเลย!!]
[ว้าว!! เมื่อกี้ฉันยังเสียดายอยู่เลยที่ไม่ได้เห็นต้นฉบับ!! นี่ฉันโชคดีอะไรขนาดนี้]
[ถึงกับเชิญปรมาจารย์ระดับนี้มาได้ เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!! เป็นบุคคลสำคัญสุด ๆ เลยนะ!!]
[พัดวังเล่มนี้มีค่ามหาศาลเลยนะ!!!! แค่ได้เห็นสักแวบฉันก็รู้สึกคุ้มแล้ว!!]
แม้อาจารย์เฉินไป๋จะมีผมหงอกขาวทั้งศีรษะและหนวดเครา แต่ยังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง ไม่เหลือเค้าคนชรา แผ่นหลังตั้งตรง ดวงตาและคิ้วดูอ่อนโยนเป็นมิตร แผ่บรรยากาศของผู้ใหญ่ที่น่าเคารพออกมาโดยธรรมชาติ
เขาเดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนหยุดยืนข้างเจียงหนาน สีหน้าเป็นมิตรพร้อมยิ้มและยื่นมือออกมาก่อน “สวัสดีครับ พิธีกรเจียงหนาน ผมเฉินไป๋”
เจียงหนานรีบยืนตัวตรงแล้วโน้มกายลงเล็กน้อย เธอยื่นมือทั้งสองข้างไปจับมือเขาอย่างนอบน้อม มุมปากมีรอยยิ้มถ่อมตนและจริงใจ แววตาเปี่ยมด้วยความเคารพ
“สวัสดีค่ะอาจารย์เฉิน หนูได้ยินชื่อเสียงของคุณมานาน วันนี้เป็นเกียรติมากที่คุณมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง แถมยังนำพัดวังอันเป็นผลงานสืบทอดมาถึงปัจจุบันมาด้วย นับเป็นเกียรติของพวกเราทุกคนจริง ๆ หนูชื่นชมจากใจที่คุณยืนหยัดและมีความเชี่ยวชาญด้านงานจักสานไม้ไผ่ซึ่งเป็นมรดกภูมิปัญญาที่จับต้องไม่ได้ ขอบคุณมากค่ะที่มาร่วมงานและช่วยสนับสนุนพวกเรา”
เฉินไป๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่ได้วางท่าของคนมีชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อย “พิธีกรเจียง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่ช่างฝีมือคนหนึ่งที่คลุกคลีกับเส้นตอกไม้ไผ่มาทั้งชีวิต ไม่กล้าเรียกตัวเองว่าอาจารย์หรอก”