เวลาไลฟ์เหลือไม่มากแล้ว เจียงหนานจึงย้ายสินค้าบนโต๊ะไปไว้ด้านหนึ่ง แล้วเคลียร์พื้นที่ตรงหน้าให้โล่ง
ซ่งเฟยเฟยรีบยื่นแท็บเล็ตมาให้ บนหน้าจอปรากฏภาพพัดวังเล่มหนึ่ง
เจียงหนานยกภาพเข้าใกล้กล้อง จัดให้เห็นภาพชัด ๆ แล้วเริ่มแนะนำ
“ทุกคนคะ ภาพที่เห็นตอนนี้คือผลงานชิ้นเอกประเภทพัดวังของอาจารย์เฉินไป๋ ผู้สืบทอดมรดกภูมิปัญญาระดับชาติด้านงานจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน ผลงานชิ้นนี้มีชื่อว่า พัดวังลายดอกไม้ นก ขุนเขา และสายน้ำ “ธาราเขางาม” ค่ะ”
“ผลงานชิ้นนี้สร้างขึ้นในช่วงวัยรุ่งโรจน์ของคุณเฉินไป๋ ใช้เวลานานถึงหนึ่งปีเต็ม รังสรรค์ขึ้นด้วยความประณีตและสานด้วยมือทั้งหมดค่ะ”
“ผลงานชิ้นนี้เคยได้รับรางวัลมากมายในประเทศ ทั้งยังคว้ารางวัลเหรียญทองระดับนานาชาติด้านสุนทรียศิลป์งานไม้ไผ่ระดับโลก นี่เป็นเหรียญทองระดับนานาชาติรางวัลแรกของประเทศเราในแวดวงศิลปะงานจักสานไม้ไผ่ มีคุณค่าต่อการสะสมและมีความหมายเป็นหมุดหมายทางวัฒนธรรมอย่างยิ่งค่ะ”
หลังเจียงหนานพูดจบ ช่องคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยคำชื่นชม
[ผลงานของปรมาจารย์ไม่ธรรมดาจริง ๆ แค่ดูผ่านจอก็สัมผัสได้ถึงความประณีตในการทำพัดเล่มนี้]
[พัดวังเล่มนี้ดูมีคุณภาพมาก แวบแรกก็สะดุดตาฉันเลย!]
[พัดวังละเอียดขนาดนี้ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อยากสินะ]
[ว้าว นี่สานจากเส้นไม้ไผ่เหรอ ลายขุนเขา สายน้ำ ดอกไม้ และนกดูมีชีวิตมาก เป็นงานศิลปะชัด ๆ!]
[ดูออกเลยว่าเป็นของล้ำค่าที่ต้องใช้ทั้งเวลาและแรงกาย ทำให้นับถือจริง ๆ]
เจียงหนานยิ้มพลางพยักหน้าเบา ๆ สีหน้าเปี่ยมด้วยความชื่นชม
“ผลงานชิ้นนี้คู่ควรกับการเป็นผลงานชั้นยอดของศิลปะงานไม้ไผ่จริง ๆ ค่ะ ได้ยินว่าหลังคว้ารางวัลระดับนานาชาติในตอนนั้น มีคนเสนอราคาสูงถึงหนึ่งล้านหยวนเพื่อขอซื้อ แต่คุณเฉินไป๋ก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ”