วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันแทบแย่ ตอนกลางคืนเจียงหยวนหยวนกับเจียงลี่ลี่เลยไม่ได้กลับบ้าน มานอนค้างที่บ้านแทน
สามพี่น้องหาโอกาสมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาได้ยาก พวกเธอเบียดกันอยู่บนเตียงเดียวจนตื่นเต้นกันมาก แต่ร่างกายกลับเหนื่อยล้าสุด ๆ
ทั้งสามคนง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น คุยกันเป็นพัก ๆ
เจียงหนานง่วงมาก แถมยังเจ็บคอด้วย เธอเลยเอาแต่นอนฟังเป็นส่วนใหญ่
“หนานหนานเก่งจัง ข้าวโพดตั้งหมื่นชั่งขายหมดเกลี้ยงเลย”
“ใช่แล้ว หนานหนานของเราเก่งจริง ๆ ต่อไปในหมู่บ้านซิ่วสุ่ยคงไม่มีใครนินทาเธอลับหลังอีกแล้ว”
“ก็มีแต่หวังเหล่าไท่ปากมากนั่นแหละที่เอาแต่พูดให้ร้ายหนานหนาน ยายแก่นั่นนิสัยแย่ที่สุด แม่มดใจดำ”
“ลี่ลี่ ป้าหวังเป็นผู้ใหญ่ของพวกเรานะ ถึงเธอจะทำไม่ถูกก็เป็นเรื่องที่เธอต้องรับผลเอง แต่พวกเราเป็นเด็กกว่า ไม่ควรพูดอะไรแรง ๆ แบบนั้น”
เสียงของเจียงหยวนหยวนทั้งเบาและนุ่มนวล เจียงหนานรู้สึกราวกับถูกมืออ่อนโยนลูบตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอนเด็ก ๆ เวลาที่เธอดื้อ พี่สาวคนโตมักจะพูดสอนเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้
เจียงหนานชอบพี่สาว เพราะพี่สาวเป็นคนใจดี แม้เธอจะทำแบบพี่สาวไม่ได้ แต่ก็ยังชอบพี่สาวอยู่ดี
ไม่มีใครไม่ชอบคนใจดีหรอก
แต่เพราะพี่สาวใจดีแบบนี้ เจียงหนานถึงเป็นห่วงเธอที่สุด
เจียงหนานพลิกตัวไปกอดแขนเจียงหยวนหยวน แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า “พี่หวงเจียปิงมาหาหรือยัง พี่ไม่ได้ใจอ่อนใช่ไหม”
ในความมืด เจียงหยวนหยวนนิ่งไปหลายวินาที ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“มาแล้ว แต่เขาไม่ได้มาขอโทษพี่นะ เขาแค่หยิบยื่นโอกาสให้พี่ไปทำงานที่บ้านเขา เหมือนสงเคราะห์พี่อย่างนั้นแหละ”
“พี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อก่อนทนความมั่นหน้าแบบนั้นของเขาได้ยังไง”
เจียงหนานวางใจ หลับตาพึมพำเสียงเบา “ฝากขอบคุณเขาด้วยนะ”
“หืม?” เจียงหยวนหยวนฟังไม่เข้าใจ
ก่อนจะหลับสนิท เจียงหนานพูดประโยคสุดท้ายออกมา “ขอบคุณเขาที่เลวได้สุดทางขนาดนี้”
เช้าวันต่อมา เจียงหนานตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย
ตอนเธอลุกขึ้นนั่งทั้งที่ผมยุ่งฟูและยังงัวเงีย บนเตียงก็เหลือแค่เธอคนเดียวแล้ว