เจียงหนานหันไปมองคนสองคนข้างกาย เห็นทั้งคู่มือเปล่า ไม่มีใครถือกล่องข้าว จึงถามว่า “ทำไมไม่กินข้าวล่ะ?”
จ้าวคุนหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบา “ฉันไม่หิว”
วันนี้เจียงหนานยุ่งมาก แต่ก็สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของจ้าวคุนไม่ค่อยดี บางทีอาจเริ่มตั้งแต่ตอนที่เขาเห็นเจียงเฉิงเย่ากับเสิ่นจื่อหลีสนิทสนมกัน และรู้ว่าตัวตนของเจียงเฉิงเย่าไม่ธรรมดาก็ได้
เจียงหนานเข้าใจความรู้สึกหดหู่ของจ้าวคุนดี เขากับราชาแอบอู้รู้จักกันมานาน ทุกคนเป็นทั้งเพื่อนและเพื่อนเล่น อยู่ในระดับเดียวกัน ไม่ได้มีช่องว่างระหว่างกันมากนัก
แต่จู่ ๆ ราชาแอบอู้ก็ไม่ใช่ราชาแอบอู้อีกต่อไป กลับกลายเป็นเจียงเฉิงเย่าผู้มีชาติตระกูลสูงส่ง ความแตกต่างด้านสถานะจึงถ่างกว้างขึ้นในพริบตา เจียงหนานคิดว่าจ้าวคุนจะรู้สึกห่างเหิน หรือสับสนจนตั้งตัวไม่ทัน ก็เป็นเรื่องปกติ
เห็นจ้าวคุนอารมณ์ไม่ดี แถมยังไม่ยอมกินอะไร เจียงหนานจึงเอ่ยอย่างเป็นห่วง
“ยุ่งมาทั้งวัน จะปล่อยให้ท้องว่างได้ยังไง เดี๋ยวฉันไปเอาข้าวมาให้”
เธอกำลังจะลุกขึ้น เจียงเฉิงเย่าก็ยกมือขึ้นเบา ๆ คว้าแขนเธอไว้ พร้อมรอยยิ้มสดใส
“ไม่เป็นไรหรอกเจียงหนาน ตอนกินเค้กฉลองเปิดงาน จ้าวคุนกินไปตั้งเยอะ เขาไม่หิวจริง ๆ”
จ้าวคุนไม่อยากรบกวนให้เจียงหนานไปเอาข้าวมาให้ แต่ก็รู้สึกดีที่เธอเป็นห่วง จึงไม่ได้พูดอะไร ใครจะคิดว่าเจียงเฉิงเย่ากลับพูดแบบนี้ออกมา
พอได้ยิน จ้าวคุนก็เงยหน้ามองเจียงเฉิงเย่าทันที น้ำเสียงแฝงความไม่ยอมแพ้อยู่หลายส่วน