ต้องยอมรับว่ารัศมีรอบตัวเจียงหนานชวนให้คนเกรงขามอยู่ไม่น้อย
ปกติจ้าวรั่วเฟินชอบโวยวายและทำตัวกร่างจนเคยชิน หากเป็นคนอื่น เธอคงคร้านแม้แต่จะปรายตามอง ไม่ยอมพูดด้วยเหตุผลสักนิด แต่เจียงหนานอายุยังน้อยก็ประคองสตูดิโอขนาดใหญ่ได้ เมื่อวานตอนเปิดกิจการ แม้แต่ผู้นำจากอำเภอก็ยังมาแสดงความยินดี เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านนานแล้ว ในสายตาจ้าวรั่วเฟิน นี่แหละคือความสามารถ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจียงหนาน ลึก ๆ แล้วเธอก็อดหวั่นเกรงไม่ได้ จึงไม่กล้าพูดเรื่องเหลวไหลขึ้นมาอีก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคร่ำครวญเรียกคะแนนสงสารแทน
จ้าวรั่วเฟินสูดหายใจ เช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง แล้วลากเสียงพูด
“เจียงหนาน วันนี้พวกเรามาคุยกันด้วยความจริงใจ ไม่ได้มาทะเลาะกัน ลูกชายฉัน หวงเจียปิง คบกับพี่สาวเธอ เจียงหยวนหยวน มาตั้งหลายปี ในเมื่อเลิกกันแล้ว ก็ไม่ควรถึงขั้นพูดจาใส่ร้ายกัน”
เธอกวาดตามองฝูงชนที่กำลังมุงดู ก่อนจะหันกลับมามองเจียงหนาน
“เรื่องในครอบครัว อย่าพูดกันตรงนี้เลยดีกว่า ให้คนสองครอบครัวนั่งคุยกัน”
เจียงหนานมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ก่อนปฏิเสธตรง ๆ
“พี่สาวฉันกับหวงเจียปิงเลิกกันมานานแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ถ้าตอนนี้เชิญพวกคุณเข้าไปคุย คนอื่นก็จะเข้าใจผิดว่าพวกเขายังมีอะไรต่อกัน สุดท้ายจะยิ่งอธิบายไม่ชัด”
“ถ้ามีเรื่องอะไรก็พูดกันตรงนี้ ให้ทุกคนรู้กันไปเลย ไม่ต้องปิดบัง”
“ถ้าไม่มีอะไรจะพูด” เจียงหนานหันกลับไปชี้ทางออก “ก็เชิญออกไปเดี๋ยวนี้ บ้านเราไม่ต้อนรับพวกคุณ ต่อไปก็อย่ามาอีก”
ท่าทีไม่ยอมถอยแม้แต่นิดของเจียงหนาน ทำให้จ้าวรั่วเฟินตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ติดต่อกัน เธอก็รู้แล้วว่าเจียงหนานคนนี้รับมือไม่ง่าย