ละครวุ่นวายฉากหนึ่งปิดฉากลง สีหน้าของซ่งอันฉินหม่นคล้ำจนดูแย่ ใครเจอเรื่องแบบนี้ที่คนอื่นมาป่วนถึงบ้านต่อหน้าธารกำนัล ก็คงรู้สึกอึดอัดใจทั้งนั้น
ป้าอู๋ ป้าซิ่วหยา และป้าคนอื่น ๆ อีกหลายคนยังอยู่ต่อ พากันล้อมซ่งอันฉินไว้คอยปลอบใจ
“อันฉิน อย่าไปโมโหคนแบบนั้นจนเสียสุขภาพเลย เธอน่าจะดีใจด้วยซ้ำที่มองเห็นธาตุแท้ของบ้านนั้นตั้งแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่ต้องให้หยวนหยวนแต่งเข้าไปแล้วทนทุกข์ไม่รู้จบ”
“นั่นสิ! ถ้าแต่งงานกันจริง ๆ ก็ไม่รู้หยวนหยวนจะโดนกลั่นแกล้งยังไงบ้าง ตอนนี้เรื่องแดงขึ้นมาแล้ว กลับเป็นเรื่องดีเสียอีก”
ซ่งอันฉินอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอก ก่อนพูดอย่างเดือดดาล
“คนบ้านนี้จิตใจเลวร้ายเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้ก็เห็นว่าฐานะบ้านเราไม่ดี เลยปฏิบัติกับหยวนหยวนอย่างใจร้ายไปทุกเรื่อง หยวนหยวนเป็นคนอ่อนโยน ถ้าเข้าไปอยู่บ้านนั้นจริง ๆ คงได้เป็นวัวเป็นม้าให้เขาใช้งาน ลูกสาวเราไม่เคยทำอะไรผิดต่อพวกเขาสักนิด แต่กลับมาถึงหมู่บ้านเพื่อจงใจทำลายชื่อเสียงของหยวนหยวน คนไม่มีเหตุผลแบบนี้มีที่ไหนกัน!”
คนรอบข้างรีบช่วยกันพูดปลอบ
“อันฉิน ใจเย็นก่อน หยวนหยวนเป็นเด็กที่พวกเราเห็นมาตั้งแต่เล็ก นิสัยเป็นยังไงพวกเรารู้ดี คำพูดเหลวไหลพวกนั้นไม่มีใครเชื่อหรอก”
“ใช่เลย ฉันยังชอบบอกลูกสาวตัวเองอยู่บ่อย ๆ ว่าถ้าได้สักครึ่งหนึ่งของหยวนหยวน ทั้งรู้ความทั้งเก่ง ฉันก็พอใจแล้ว”
อีกด้านหนึ่ง ป้าคนหนึ่งขยับเข้ามาหาเจียงหยวนหยวน แล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หยวนหยวน อย่าเก็บไปคิดมากเลย บ้านแบบนั้นเลิกกันได้เร็วถือว่าโชคดีแล้ว ว่าแต่ฉันมีหลานสาวคนหนึ่งเป็นครูอยู่ในอำเภอ มีครูผู้ชายคนหนึ่งสอนอยู่ที่เดียวกัน เขาสุภาพเรียบร้อย อายุไล่เลี่ยกับเธอ ไว้วันหลังป้าจะช่วยแนะนำให้รู้จักกันนะ”