จ้าวรั่วเฟินไม่เคยคิดเลยว่า หญิงชาวบ้านที่ดูซื่อสัตย์เรียบร้อยคนนี้ พอเอาจริงขึ้นมาก็ไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ
เธอรีบหลบไม้กวาดด้ามใหญ่ที่ซ่งอันฉินฟาดใส่ พลางถอยหลังไปด้วยและโวยวายเสียงดัง
“นี่เธอทำไมถึงไม่มีเหตุผลขนาดนี้! ฉันพูดดี ๆ ด้วย แต่เธอกลับถือไม้ถือกระบองทำอะไรน่ะ?”
“เรื่องแต่งงานของเด็ก ๆ เป็นเรื่องใหญ่ของสองครอบครัว จะปล่อยให้เด็กตัดสินใจเองได้ยังไง? ถ้าหยวนหยวนแต่งเข้าบ้านเรา ต่อไปก็มีแต่จะได้อยู่สุขสบาย บ้านเราน่ะเจียปิง... โอ๊ย ๆ! ดูสิ น้ำกระเด็นมาโดนตัวฉันหมดแล้ว!”
เจียงหนานหันกลับเข้าไปในบ้าน แล้วยกกะละมังน้ำเต็มใบออกมา ก่อนจะสาดเข้าไปในลาน น้ำกระเซ็นไปทั่ว
จ้าวรั่วเฟินกระโดดหลบ แต่หลบไม่พ้น จึงโดนน้ำกระเด็นใส่ตัวเล็กน้อย
ทั้งที่รู้ว่าบ้านเจียงไม่ต้อนรับพวกเธอ จ้าวรั่วเฟินก็เอาแต่หลบไปมา ทว่ากลับยืนปักหลักอยู่ในลาน ไม่คิดจะไปไหนเลยสักนิด หวงเจียปิงยืนหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ เงียบมาตลอด
เจียงหนานสาดน้ำเสร็จก็ฟาดกะละมังเหล็กลงพื้นอย่างแรง เสียงดังโครมสนั่น
เธอมองทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบ
“แต่ไหนแต่ไรมา การสาดน้ำไล่แขกก็หมายถึงการเชิญให้ออกไป น้ำกะละมังนี้คือคำเชิญให้พวกคุณออกไป บ้านเราไม่ต้อนรับพวกคุณสองคน ถ้ายังดื้อไม่ยอมไป ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้”
ลุงอู๋ที่อยู่บ้านข้าง ๆ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย จึงรีบพาอู๋เจิ้งกังมาที่นี่
พอเดินเข้าประตูรั้วมา ก็เห็นคนนอกหน้าสองคนยืนเกะกะอยู่กลางลาน สีหน้าของเจียงหนานกับซ่งอันฉินผู้เป็นแม่ต่างก็ไม่น่ามอง ลุงอู๋รีบก้าวเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง “หนานหนาน เกิดอะไรขึ้น?”
บ้านในหมู่บ้านอยู่ชิดกัน หากบ้านไหนมีเสียงอะไรขึ้นมา เพื่อนบ้านรอบข้างย่อมได้ยินกันหมด ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันจากบ้านเจียงหนานแว่ว ๆ แล้ว ยิ่งเสียงกะละมังตกพื้นเมื่อครู่นี้ยิ่งชัดเจนว่าเกิดเรื่องขึ้น
เพื่อนบ้านต่างวางมือจากงานที่ทำ แล้วรีบมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น พวกหนุ่ม ๆ หลายคนวิ่งไวที่สุด พอได้ยินว่ามีคนมาก่อเรื่องที่บ้านเจียงหนาน ก็พุ่งเข้าลานมาราวกับลมพัด พลางตะโกนไปด้วยว่า “พี่หนานหนาน! พวกเรามาแล้ว!”