เจียงหยวนหยวนไม่ได้ชอบหวงเจียปิงอยู่แล้ว เรื่องวันนี้ก็ทำให้เธอไม่ค่อยพอใจเหมือนกัน
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เคยคิดจะเลิกกับเขา
พอได้ยินเจียงหนานพูดแบบนี้ เธอก็ชะงักไป
เธอมองเจียงหนาน แล้วหันไปมองซ่งอันฉิน ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี “เลิกกันเหรอ? นี่... นี่มันไม่แรงไปหน่อยเหรอ ครอบครัวเขารู้กันหมดแล้วว่าเราจะแต่งงานกัน อยู่ ๆ จะเลิกกันแบบนี้ หวงเจียปิงเขา... จะยอมหรือเปล่าก็ไม่รู้”
เจียงหยวนหยวนเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นเสมอ ที่เธอลังเลไม่ใช่เพราะตัดใจจากหวงเจียปิงไม่ได้ แต่กลัวว่าเขาจะลำบากใจ
เจียงหนานโอบไหล่เจียงหยวนหยวนไว้ “พี่ แต่งงานกันแล้วยังหย่าได้เลย นับประสาอะไรกับแค่คบกัน พี่คงไม่ยอมเอาทั้งชีวิตไปแลกเพื่อรักษาหน้าให้เขาหรอกใช่ไหม? พี่รีบตัดใจตอนนี้ ยังดีกว่าแต่งงานมีลูกแล้วอยู่กันอย่างไม่มีความสุข ปล่อยให้ลูกต้องทนทุกข์ไปกับพวกพี่นะ”
“เขาว่ากันว่ารักใครก็ต้องรักคนรอบข้างของคนนั้นด้วย พี่คิดว่าจากท่าทีที่ครอบครัวหวงเจียปิงมีต่อพี่ พวกเขาจะรักลูกพี่แค่ไหนกัน? ถึงตอนนั้นลูกพี่กับลูกพี่ชายของเขาอยู่ด้วยกัน พ่อแม่เขาต้องลำเอียงเข้าข้างลูกพี่ชายแน่ ๆ พี่ทนได้ก็เรื่องของพี่ แล้วลูกล่ะ? พี่ทำใจให้ลูกต้องทนเหมือนกันได้เหรอ?”
เจียงหยวนหยวนชอบเด็กมาก เธอรู้ว่าเจียงหนานไม่ได้พูดส่งเดช พ่อแม่ของหวงเจียปิงลำเอียงเข้าข้างพี่ชายเขา ดังนั้นในอนาคตพวกเขาก็อาจลำเอียงเข้าข้างลูกของพี่ชายเขาด้วย
ตัวเธอเองจะอดทนก็ช่างเถอะ แต่ลูกมีเหตุผลอะไรต้องมาทนไปกับเธอด้วย
แววตาลังเลของเจียงหยวนหยวนค่อย ๆ สงบนิ่งลง คล้ายตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว
เธอมองซ่งอันฉินแล้วถามว่า “แม่ ถ้าหนูไม่คบกับหวงเจียปิงต่อ แม่จะเห็นด้วยไหม?”