“ว้าว หอมจัง” เจียงหนานหิวจนท้องกิ่ว พอได้กลิ่นอาหาร ดวงตาก็เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
ซ่งอันฉินยกอาหารเดินเข้ามา วางไว้ตรงหน้าเธอ แล้วหันหลังจะเดินออกไป “กินเถอะ กินซะ เจ้าตัวแสบ เอาแต่ทำให้ฉันโมโหทุกวัน สักวันคงได้โมโหตายแน่”
เจียงหนานยิ้มกริ่มคว้าแขนซ่งอันฉินไว้ “แม่ อย่าเพิ่งไป นั่งคุยกันก่อนสิ”
เธอหันไปอีกทาง ตบที่ว่างข้างตัว “พี่ก็มานั่งด้วย ปกติพี่ไม่ค่อยกลับบ้าน อยากคุยด้วยยังไม่มีโอกาสเลย วันนี้เรามาคุยกันเถอะ”
เจียงหยวนหยวนนั่งลงข้างเจียงหนาน สีหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีจนปิดไม่มิด “หนานหนาน เธอเก่งจริง ๆ วันนี้มีคนซื้อของตั้งเยอะ ตอนนี้ถือว่าเป็นสตรีมเมอร์ดังแล้วใช่ไหม”
ปกติเจียงหยวนหยวนทำงานเป็นกะจนกลางวันกลางคืนสลับกัน นอกจากช่วงแรกที่เจียงหนานเรียกให้ช่วยปั่นยอด เธอเคยเข้าไปดูไลฟ์อยู่สองสามครั้ง หลังจากนั้นก็ไม่เคยเข้าไปอีกเลย
เธอไม่รู้เลยว่าเดี๋ยวนี้ไลฟ์ของน้องสาวมีคนดูเยอะขนาดนี้
สินค้าทั้ง 100 ชิ้นขายหมดในพริบตา
เจียงหนานกินไปพลางส่ายหน้าไปพลาง “ฉันจะไปเรียกตัวเองว่าสตรีมเมอร์ดังได้ยังไง สตรีมเมอร์ดังคนอื่นทำยอดขายคืนเดียวได้เป็นล้าน เป็นสิบล้าน หรือกระทั่งเป็นร้อยล้าน ส่วนฉันขายได้เท่าไหร่เอง แค่ไม่กี่พัน ยังห่างชั้นกันเยอะ”
“โอ้โห ลูกสาม คืนนี้ขายของได้ตั้งหลายพันเลยเหรอ ไม่น้อยเลยนะ” สำหรับซ่งอันฉิน เงินหลักล้าน หลักสิบล้าน หรือหลักร้อยล้านอยู่ไกลจากชีวิตเธอเกินไป จึงไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับตัวเลขพวกนั้น
แต่เงินหลักพันเธอรู้ว่ามีค่าแค่ไหน ขายได้หลายพันในคืนเดียว สำหรับเธอถือเป็นเงินก้อนใหญ่
เจียงหนานยิ้มจนตาหยี “แม่ ฉันเก่งใช่ไหม ต่อไปห้ามตีฉันแล้วนะ ถ้าตีจนฉันเจ็บ ฉันก็หาเงินมาเลี้ยงดูแม่ไม่ได้สิ”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ซ่งอันฉินก็เหลือบมองเธอ
“ใครอยากตีเธอกัน วันนี้ฉันได้ยินพี่ใหญ่เล่าแล้ว เธอไปบ้านพี่ใหญ่ เธอเป็นแขก แต่พี่ใหญ่เป็นว่าที่สะใภ้ของบ้านเขาแล้ว พวกเขาถือว่าเธอเป็นคนในบ้าน มีแขกมาแล้วเรียกให้ช่วยงานบ้างก็ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่อะไร เธอจะไปไม่พอใจเขาทำไม”