เมื่อได้ยินเจียงหนานพูดว่าสตรอว์เบอร์รีของหมู่บ้านซิ่วสุ่ยจะเปิดโรงเรือนขายอย่างเป็นทางการในสัปดาห์หน้า ความคิดเห็นก็เลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว
[ว้าว ๆ ดีจังเลย ฉันอยากไปที่งาน! คราวก่อนงานเปิดร้านของพี่สาว ฉันลางานไม่ได้ คราวนี้ยังไงก็ต้องไปให้ได้!]
[พี่เจียงหนาน ถ้าฉันไปที่งาน จะได้เจอตัวจริงของพี่ไหม?]
[ตั้งตารอมากเลย! สตรอว์เบอร์รีจากบ้านเกิดของพี่เจียงหนาน ต้องสนับสนุนเต็มที่!]
[ฉันกล้ารับรองเลยว่าสตรอว์เบอร์รีล็อตนี้ของพี่เจียงหนานต้องอร่อยแน่นอน พี่ทำอะไรก็ไว้ใจได้!]
[ฉันก็อยากไป! ขอถามหน่อยว่าพี่ชายคนนี้จะไปที่งานด้วยไหม? เขินจัง]
[ตื่นเต้นสุด ๆ ในที่สุดก็มีโอกาสไปบ้านเกิดพี่แล้ว ถึงตอนนั้นจะได้เจอพี่ไหม?]
ความคิดเห็นไหลผ่านอย่างรวดเร็ว เจียงหนานจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะโค้งขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยน
“ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่เชื่อมั่นในสตรอว์เบอร์รีของหมู่บ้านซิ่วสุ่ย ฉันขอเป็นตัวแทนชาวบ้าน ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนค่ะ”
จากนั้นเธอก็อธิบายให้ทุกคนฟังอย่างใจเย็น
“ครั้งนี้เป็นการเปิดโรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รีเพื่อขายเป็นครั้งแรก หลายอย่างยังอยู่ระหว่างเตรียมการอย่างเร่งด่วน งานสนับสนุนอีกหลายส่วนก็ยังจัดการไม่เรียบร้อยค่ะ”
“วันเปิดโรงเรือนฉันจะไลฟ์จากที่นั่นแน่นอน แต่การไลฟ์ต้องอาศัยสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างเงียบ เพื่อให้ถ่ายทอดได้ดี ตอนนี้เลยยังยืนยันไม่ได้ว่าจะได้พบกับทุกคนที่เดินทางมาหน้างานในรูปแบบไหนค่ะ”
“ส่วนการจัดการคนอื่น ๆ ที่หน้างาน เราต้องพิจารณาและวางแผนโดยรวมก่อน รออีกสองสามวันนี้สรุปแผนได้แล้ว ก่อนเปิดโรงเรือนฉันจะแจ้งให้ทุกคนทราบพร้อมกันทั้งในห้องไลฟ์และบัญชีของฉันค่ะ”
หลังอธิบายเรื่องการเข้าชมหน้างานเรียบร้อย เจียงหนานก็เปลี่ยนเรื่องพูดถึงอีกเรื่องหนึ่ง
“เมื่อกี้ฉันก็บอกทุกคนไปแล้วว่า ถ้าอยากฟังพี่จ่านเผิงให้ความรู้เรื่องสตรอว์เบอร์รีอีก ก็ยังมีโอกาสนะคะ”