หลังเจียงหนานจบไลฟ์ครั้งนั้น ข่าวว่าโรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รีของหมู่บ้านซิ่วสุ่ยกำลังจะเปิดให้เข้าชมก็แพร่สะพัดไปทั่วในพริบตา หมู่บ้านใกล้เคียงต่างรู้กันหมด
เพียงไม่กี่วัน จู่ ๆ ก็มีคนมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหมู่บ้าน บ้านหวังมู่เกินยิ่งมีญาติที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายปีโผล่มาเป็นพรวน
เมื่อก่อนพอพูดถึงหมู่บ้านซิ่วสุ่ย ภาพจำของคนอื่นมีเพียงคำเดียวคือจน
หมู่บ้านยากจนมาหลายปี ญาติพี่น้องของแต่ละครอบครัวที่ยังไปมาหาสู่กันอยู่เหลือนับนิ้วได้
คนส่วนใหญ่มักคิดถึงแต่ผลประโยชน์ ไม่อยากข้องเกี่ยวกับญาติที่ยากจน โดยเฉพาะบ้านหวังจ่านเผิง ตอนนั้นพวกเขาหมดเนื้อหมดตัวไปกับการรักษาเขา ญาติของหวังมู่เกินไม่ยอมให้ยืมเงิน แถมยังตีตัวออกห่างตั้งแต่เนิ่น ๆ จนแทบจะขาดการติดต่อกันไปแล้ว
หลินซิ่วหยาไม่ใช่คนท้องถิ่นแต่แรก บ้านก็มีลูกหลายคน ชีวิตลำบากแสนเข็ญ ญาติทางบ้านเดิมจึงแทบไม่ได้ไปมาหาสู่กัน
แต่ตอนนี้โรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รีของหมู่บ้านซิ่วสุ่ยกำลังจะโด่งดัง หวังจ่านเผิงยังได้ออกกล้องในห้องไลฟ์ของเจียงหนาน ญาติที่หายหน้าหายตาไปหลายปีเหล่านั้นจึงทยอยกันมาถึงบ้านไม่ขาดสาย
“น้องเขย! ฉันเอาของมาฝากนิดหน่อย ตั้งใจมาเยี่ยมนายกับน้องสาว แล้วจ่านเผิงล่ะ อยู่ในโรงเรือนใช่ไหม คงกำลังยุ่งอยู่ล่ะสิ จ่านเผิงนี่เก่งจริง ๆ ถึงได้ไปออกไลฟ์ของเจียงหนานด้วย!”
“มู่เกิน จ่านเผิงบ้านนายกับเจียงหนานในหมู่บ้านสนิทกันมากใช่ไหมล่ะ ก็อยู่หมู่บ้านเดียวกันนี่นา จะไม่สนิทกันได้ยังไง ตอนนี้เจียงหนานไม่ธรรมดาแล้วนะ ร้านของเธอในตัวเมืองคนแน่นทุกวัน เบียดเข้าไปยังแทบไม่ได้เลย ฝากถามให้หน่อยได้ไหมว่าที่นั่นยังรับคนอยู่หรือเปล่า”
“น้องมู่เกิน ปู่ของนายกับปู่ฉันเป็นเพื่อนซี้กัน ถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ แต่ก็สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ พวกเราก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง นายดูสิ หลายปีมานี้นายไม่เคยแวะไปหาเลย แต่ฉันคิดถึงนายมาตลอดนะ”