เจียงหนานกับเจียงหยวนหยวนก้าวเข้าไปในโรงเรือนทดลองที่อยู่ติดกัน ก็เห็นหวังจ่านเผิงกำลังก้มตัว ใช้ไม้บรรทัดวัดต้นสตรอว์เบอร์รีอย่างละเอียด เขามีสีหน้าจดจ่อสุด ๆ ต่อให้มีคนเดินเข้ามาก็ไม่รู้ตัว
จนกระทั่งวัดข้อมูลชุดหนึ่งเสร็จ เขาถึงเงยหน้าขึ้น แล้วก็เหลือบเห็นสองพี่น้องที่อยู่ไม่ไกลกำลังมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
ใบหน้าสะอาดสะอ้านของหวังจ่านเผิงคลี่รอยยิ้มอ่อนโยน เขายืดตัวขึ้นแล้วทักทายว่า “หนานหนาน หยวนหยวน มาแล้วเหรอ”
เจียงหนานยิ้มพลางเดินเข้าไปหา ชะโงกดูสมุดบันทึกในมือเขา “พี่จ่านเผิง ตั้งใจขนาดนี้ จดอะไรอยู่เหรอ”
ในสมุดเต็มไปด้วยตัวเลขแน่นขนัด ทุกบรรทัดบันทึกข้อมูลไว้อย่างละเอียด
“เป็นบันทึกการเติบโตของพันธุ์ใหม่ชุดนี้” หวังจ่านเผิงพลิกสมุดทีละหน้าให้เจียงหนานดู “เป็นพันธุ์ใหม่จากสถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตร เพาะปลูกยาก ฉันต้องจดรายละเอียดทุกอย่างในแปลงไว้ แล้วส่งข้อมูลกลับไปให้ทางสถาบันเป็นระยะ”
เจียงหนานพยักหน้าหงึก ๆ “แล้วตอนนี้ผลการปลูกเป็นยังไงบ้างพี่จ่านเผิง”
พอพูดถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มของหวังจ่านเผิงก็เต็มไปด้วยความยินดี
“จากสถานการณ์ตอนนี้ถือว่าดีเลย ทางสถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรดูข้อมูลที่เราส่งกลับไปแล้ว บอกว่าผ่านเกณฑ์หมด”
หวังจ่านเผิงรีบบอกเจียงหนานต่อว่า
“พันธุ์ที่เราปลูกครั้งนี้ยังไม่ได้เผยแพร่สู่ตลาด เราน่าจะเป็นกลุ่มแรก ๆ ในประเทศที่ปลูกกันในปริมาณมาก”
แววตาเจียงหนานเป็นประกาย น้ำเสียงเปี่ยมความยินดี “ดีจังเลย! พันธุ์ใหม่นี้น่าจะเก็บเกี่ยวได้ประมาณเมื่อไหร่”
หวังจ่านเผิงลองคำนวณคร่าว ๆ ในใจ “ช้ากว่าสตรอว์เบอร์รีในโรงเรือนข้าง ๆ ประมาณ 15 วัน”
“งั้นเอาตามนี้เลย” เจียงหนานตัดสินใจทันที “เราไลฟ์สตรอว์เบอร์รีจากโรงเรือนข้าง ๆ ก่อน พอไลฟ์รอบนั้นจบ ค่อยจัดการพันธุ์ใหม่นี้ ถึงตอนนั้นเราจะเปิดไลฟ์พิเศษ อธิบายเรื่องนี้โดยเฉพาะ พี่จ่านเผิงช่วยออกกล้องมาคุยกับทุกคนได้ไหม”
หวังจ่านเผิงชะงักเล็กน้อย ใบหน้าหล่อคมฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างเข้าใจ “ถ้าหนานหนานต้องการ ฉันมาคุยด้วยได้”