ความคิดเห็นในห้องไลฟ์ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ข้อความลอยบนหน้าจอซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ และเลื่อนขึ้นไม่หยุด เจียงหนานกวาดตามองช่องความคิดเห็นที่กำลังเลื่อนผ่าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน
“ขอบคุณทุกคนที่ชมนะคะ ดีใจมากที่ได้รับการยอมรับจากทุกคนค่ะ”
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย เหลือบมองแผงข้อมูลจำนวนผู้ชมออนไลน์ที่ขยับอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า
“วันนี้มีเพื่อนใหม่เข้ามาในห้องไลฟ์เยอะมาก จำนวนผู้ชมออนไลน์ตอนนี้ทำสถิติสูงสุดนับตั้งแต่เริ่มไลฟ์เลยค่ะ ยินดีต้อนรับทุกคนนะคะ”
“ฉันรู้ว่ามีเพื่อนใหม่หลายคนเพิ่งเคยได้ยินชื่อคัดสรรโดยเจียงหนาน บ้างก็รู้จักจากกระแสค้นหายอดนิยม หรือคลิปสั้น แล้วเข้ามาดูด้วยความสงสัย ขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจนะคะ”
เธอหันกลับมามองกล้อง น้ำเสียงเป็นธรรมชาติและอ่อนโยน
“เมื่อกี้เห็นหลายคนถามเรื่องที่กำลังเป็นกระแสกันอยู่ ขอชี้แจงพร้อมกันตรงนี้เลยนะคะ”
“เมื่อวานเป็นวันเปิดร้าน อาจารย์เฉินไป๋ ผู้สืบทอดมรดกภูมิปัญญาที่จับต้องไม่ได้ด้านงานจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน กับอาจารย์เสิ่นจื่อหลี มาร่วมแสดงความยินดีถึงที่ ทำให้ฉันทั้งประหลาดใจและซาบซึ้งใจมากค่ะ”
“ก่อนหน้านี้ฉันเคยร่วมงานกับอาจารย์ทั้งสองท่านอยู่บ้าง พวกท่านเป็นคนใจดี เพราะเคยมีสายสัมพันธ์จากการทำงานร่วมกัน แม้จะยุ่งมากก็ยังสละเวลามาหา ทั้งยังให้กำลังใจฉันอย่างมาก ตรงนี้ฉันขอขอบคุณอาจารย์ทั้งสองท่านจากใจจริงค่ะ”
เจียงหนานยิ้มอย่างอ่อนโยน สีหน้าจริงใจ
“ได้รับความช่วยเหลืออย่างไม่เห็นแก่ตัวจากอาจารย์ทั้งสองท่าน ฉันก็มีแต่ต้องตั้งใจทำงานของตัวเองให้ดี นั่นถึงจะเป็นการตอบแทนที่ดีที่สุด เพราะอย่างนั้นฉันจึงไม่อยากพูดถึงอาจารย์ทั้งสองท่านมากเกินไปในห้องไลฟ์ หรืออาศัยกระแสความนิยมของพวกท่านเพื่อเรียกความสนใจ แล้วสร้างความเดือดร้อนที่ไม่จำเป็นให้พวกท่าน หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะคะ”