ชาวบ้านมารวมตัวกินข้าวกันมากมายขนาดนี้ นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้
ลานโล่งหน้าทุ่งข้าวโพดมีหลอดไฟสว่างจ้าตั้งอยู่หลายดวง บรรยากาศคึกคักอย่างที่หาได้ยาก ทั้งคนยืน คนนั่ง และคนยอง ๆ ล้วนมีเต็มไปหมด
ลมพัดฮู ๆ แต่กับข้าวในมือยังร้อน คนกินก็อิ่มเอมใจสุด ๆ
หวงซิ่วหลานช่วยตักกับข้าวและข้าวให้ทุกคน โดยมีลูกสาวคุณยายกัวกับหลินซิ่วหยา ภรรยาของหวังมู่เกิน คอยช่วยอยู่ข้าง ๆ
กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าทั้งวันของทุกคนไปจนหมด
ชาวบ้านที่ต่อแถวรอตักข้าวกับกับข้าวต่างเอ่ยปากชมกันไม่ขาด
“หอมจัง กับข้าวนี่ทำได้หอมจริง ๆ ฝีมือดีมาก”
“กับข้าวหม้อใหญ่กินอร่อยจริง ๆ ไม่ได้กินแบบนี้มาหลายปีแล้ว”
“ซิ่วหลาน ฝีมือเธอเปิดร้านอาหารได้เลยนะ”
“ดูหมูตุ๋นนี่สิ นุ่มจนแทบละลายในปาก อร่อยจริง ๆ”
หวงซิ่วหลานหัวเราะอย่างเบิกบาน พลางเติมกับข้าวให้คนอื่นไปด้วย ข้าวโพดที่บ้านขายออกหมดแล้ว ทำเอาเธอดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
เธอพูดยิ้ม ๆ ว่า
“หมูตุ๋นนี่ฉันไม่ได้ทำ หยวนหยวนเป็นคนทำ อย่าชมผิดคนสิ”
“ถึงว่าพี่อันฉินถึงได้มีวาสนานัก ลูกสาวทั้งสามคนล้วนหัวไวมือไม้คล่องกันทุกคน”
“กินเสร็จแล้วมาตักเพิ่มได้นะ ทั้งข้าวทั้งกับข้าวยังมีอีกเยอะ กินได้เต็มที่เลย!”
พวกผู้ชายที่ตักอาหารเสร็จหาที่นั่งยอง ๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนพวกผู้หญิงก็เริ่มพูดคุยกันอย่างออกรส
“หยวนหยวนทำอาหารเก่งจริง ๆ สาว ๆ ที่อยู่บ้านจะมีสักกี่คนทำกับข้าวเก่งขนาดนี้ ต่อไปใครได้แต่งกับหยวนหยวนคงสบายไปเลย”
“ลูกสาวบ้านเจียงใช่ว่าจะแต่งด้วยง่าย ๆ เสียเมื่อไหร่ ต่อไปต้องได้แต่งเข้าบ้านดี ๆ แน่ อันฉิน รอรับความสุขได้เลยนะ”