ตอนที่ 33 พรุ่งนี้เที่ยงพาฉันไปที่ไร่ ฉันจะไลฟ์
ตอนเจียงหนานกับซ่งอันฉินไปถึงบ้านลุงอู๋ ก็ไม่เห็นใครอยู่แถวนั้น มีเพียงหลานสาวของเขาที่กำลังฟุบเขียนอะไรอยู่บนโต๊ะ
“หยางหยาง ทำอะไรอยู่จ๊ะ” เจียงหนานยิ้มทักทาย
เด็กหญิงตัวเล็กอายุแค่แปดเก้าขวบ แต่กลับดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ไม่ซุกซน ไม่ส่งเสียงดัง แถมยังว่าง่ายมาก
เธอเงยหน้าขึ้น ตอบเสียงนุ่มนิ่มว่า “สวัสดีค่ะคุณย่าซ่ง สวัสดีค่ะคุณน้าหนานหนาน หนูกำลังทำการบ้านค่ะ”
เจียงหนานเดินเข้าไปดู ลายมือบนสมุดการบ้านของเด็กหญิงยังดูเป็นลายมือเด็ก แต่เขียนทีละขีดอย่างตั้งใจมาก
เจียงหนานลูบศีรษะเธอ แล้วยื่นขนมแอปเปิลกรอบให้ “หยางหยางเขียนได้ดีมาก นี่เป็นรางวัลจากน้านะจ๊ะ”
เด็กหญิงยื่นมือเล็ก ๆ มารับ พลางมองของในมืออย่างสงสัย
เจียงหนานนั่งลงข้างเธอ หยิบถุงที่แกะไว้แล้วส่งให้ “หยางหยาง นี่แอปเปิลอบแห้ง ลองชิมดูว่าอร่อยไหม”
หยางหยางยื่นมือเล็ก ๆ เข้าไปหยิบมาชิ้นหนึ่ง ค่อย ๆ ชิมอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยิ้มตาหยีทันที “อร่อยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณน้าเจียง”
ซ่งอันฉินนั่งอยู่อีกฝั่ง ลูบแก้มน้อย ๆ ของเธอแล้วถามยิ้ม ๆ “หยางหยาง ที่บ้านมีใครอยู่ไหมจ๊ะ”
หยางหยางพยักหน้า “คุณปู่อยู่หลังบ้าน กำลังให้อาหารไก่ค่ะ หนูไปตามให้นะคะ”
พูดจบก็วิ่งปรู๊ดออกไป
ไม่นาน ลุงอู๋ก็กลับมาจากหลังบ้าน
พอใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเห็นเจียงหนาน เขาก็ยิ้มกว้างจนหน้าบาน
“อ้าว หนานหนานมาแล้วเหรอ รีบนั่งก่อน ๆ เดี๋ยวฉันไปล้างมือแป๊บ”
ลุงอู๋เดินไปล้างมือในครัว พลางบ่นพึมพำขึ้นมา