เฝิงเปียวส่งบุหรี่ให้หวงเหวินฮั่น ช่วงเช้าที่สถานีรับส่งพัสดุไม่มีลูกค้า ทั้งสองคนจึงยืนสูบบุหรี่อยู่ริมถนน
หานเจิ้งกังขี่รถสามล้อไฟฟ้ากลับมา แล้วจอดหน้าร้าน «บริษัทส่งพัสดุเฟยฉือ» ฝั่งตรงข้ามถนน
หานเจิ้งกังเปิดประตูท้ายรถขนพัสดุ ก่อนจะยกถุงใบใหญ่ออกมา
พอเทของออกจากถุงใบใหญ่ ก็มีพัสดุกองพะเนินอีกแล้ว
เฝิงเปียวใช้ศอกสะกิดหวงเหวินฮั่นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“พี่หวง ดูสิ ไอ้หนุ่มแซ่หานของพวกพี่รับพัสดุได้ไม่น้อยเลยนะ”
“ถ้าไม่มีลูกค้ารายใหญ่ ตอนเช้าขนาดนี้จะรับของได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง?”
หวงเหวินฮั่นมองตามสายตาของเฝิงเปียว ก่อนพูดอย่างดูแคลนว่า “มันทำงานกับฉันมาตั้งนาน จะมีลูกค้ารายใหญ่ที่ฉันไม่รู้ได้ยังไง? บ้านไหน ๆ ช่วงปีใหม่ก็ยังกินเกี๊ยวกันทั้งนั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะรับของได้เยอะขนาดนี้ทุกวัน”
เฝิงเปียวเหลือบมองหวงเหวินฮั่น พลางคิดในใจว่า พี่นี่ใจเย็นจริง ๆ นะ
ลูกค้าถูกแย่งไปหมดแล้วยังนิ่งอยู่ได้
เฝิงเปียวพูดว่า “พี่หวง ผมจับตาดูมันมาพักหนึ่งแล้ว ช่วงนี้มันรับพัสดุได้เยอะทุกวัน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน”
“ไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดาเลย ลูกค้าในมือมันอาจเป็นลูกค้าที่แย่งไปจากพี่ก็ได้ อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ รู้หน้าไม่รู้ใจ”
หวงเหวินฮั่นขมวดคิ้วแน่น ที่จริงในใจก็มีข้อสงสัยอยู่เหมือนกัน
ต่อให้เฝิงเปียวไม่พูด เขาก็สังเกตได้ว่าหานเจิ้งกังเพิ่งเริ่มต้นก็รับพัสดุได้มากขนาดนี้ ดูผิดปกติอยู่บ้าง
แต่ตอนเขาอยู่ที่นี่ ลูกค้ารายใหญ่หน่อยเขาก็ไปรับเองทั้งนั้น งานที่ให้หานเจิ้งกังไปทำต้องเป็นงานหนักและเหนื่อยแน่ ๆ