สายด่วนติดต่อขอเช่าพื้นที่ซึ่งติดอยู่บนประตูกระจกมีฝุ่นจับหนาเตอะมานานแล้ว ไม่ต่างจากถนนสายนี้ที่เงียบเหงาไร้ผู้คนสนใจ
บางครั้งมีชาวบ้านแถวนั้นเดินผ่าน พอเห็นหญิงสาวสองคนยืนหยุดอยู่หน้าอาคารพาณิชย์ที่ว่างเปล่า ก็เดาได้ทันทีว่าพวกเธอมาจากต่างถิ่น
คนท้องถิ่นอาศัยอยู่ที่นี่มานานจนชินกับอาคารร้างหลังนี้แล้ว มีแต่คนต่างถิ่นที่เพิ่งมาถึงเท่านั้นที่ไม่เข้าใจว่าอาคารซึ่งดูใหม่เอี่ยมขนาดนี้ทำไมถึงถูกปล่อยทิ้งไว้ ไม่ได้ใช้งาน จึงรู้สึกเสียดายที่ปล่อยให้ร้างแบบนี้
ทุกวันนี้ประชากรในอำเภออันหลิงลดลงทุกปี ผู้คนจำนวนมากออกไปทำงานและตั้งถิ่นฐานที่อื่น ตัวอำเภอจึงไม่มีกำลังซื้อพอจะรองรับลูกค้าของศูนย์การค้าขนาดใหญ่ได้
การปล่อยให้อาคารว่างต่อไป อย่างน้อยก็ไม่ทำให้มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม ส่วนเงินลงทุนที่ใช้สร้างอาคารไปก่อนหน้านี้ก็กลายเป็นต้นทุนจมไปแล้ว จะขาดทุนเท่าไรก็คำนวณได้ชัดเจน แต่ถ้าฝืนเปิดกิจการ ทั้งที่ประชากรในอำเภอร่อยหรอลงอย่างหนัก ก็ไม่มีลูกค้ามากพอจะสร้างรายได้ ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายสารพัดทุกเดือน มีแต่จะควักเนื้อไม่หยุด ขาดทุนไปไม่มีที่สิ้นสุด กลายเป็นหลุมไร้ก้นที่ถมเท่าไรก็ไม่เต็ม
เพราะอย่างนั้น แม้อาคารหลังนี้จะสร้างได้ดีจริง ๆ แต่ก็คงทำได้แค่ปล่อยให้ว่างอยู่ตรงนี้ รอคอยอย่างไร้จุดหมายและไม่มีวันสิ้นสุด
ปลายสายรับโทรศัพท์ด้วยเสียงเนือย ๆ ว่า “ฮัลโหล”
หลังเจียงหนานอธิบายจุดประสงค์แล้ว อีกฝ่ายก็ยังฟังดูไม่กระตือรือร้น