หมู่บ้านซิ่วสุ่ยขึ้นกับตำบลชิงหนิง ส่วนตำบลชิงหนิงอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภออันหลิ่ง ตำบลชิงหนิงเป็นเพียงชุมชนธรรมดาในเขตอำเภอเล็ก ๆ แม้แต่ตัวอำเภอยังไม่มีอะไรน่าดู นับประสาอะไรกับในตำบล
เจียงหนานจึงไม่ได้แวะเข้าไปในตำบล แต่ขับรถตรงไปยังตัวอำเภอ
ใกล้จะถึงช่วงส่งท้ายปีเก่าแล้ว ร้านค้าสองข้างถนนหลายร้านปิดประตูเหล็กกันแต่เนิ่น ๆ ตลอดทั้งถนนจึงเงียบวังเวง
ริมถนนมีที่ว่างให้จอดรถเยอะแยะ เจียงหนานเลือกจอดลงสักที่ ก่อนพาเซี่ยฮวนเดินไปตามถนน เซี่ยฮวนมองบานประตูร้านที่ปิดสนิททั้งสองข้างทางอย่างสงสัย แล้วหันมาถามว่า
“เจียงหนาน ใกล้จะปีใหม่แล้ว ทำไมร้านแถวนี้ถึงปิดกันซะส่วนใหญ่ล่ะ? ทางบ้านฉันยิ่งใกล้สิ้นปีก็ยิ่งคนเยอะ บนถนนเบียดกันจนแทบเดินไม่ได้ ค้าขายคึกคักสุด ๆ”
เจียงหนานมองถนนที่เงียบเหงา น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่บ้าง
“ที่ไหนจะคึกคักได้ ก็เพราะที่นั่นรั้งคนให้อยู่ได้ แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน รั้งคนไว้ไม่ได้เลย”
“ที่นี่ไม่มีงานดี ๆ ให้ทำ คนหนุ่มสาวเลยออกไปทำงานต่างถิ่นกันหมด หมู่บ้านเราเป็นแบบนี้ ตำบลก็เป็นแบบนี้ ตัวอำเภอเองก็เหมือนกัน”
“เจ้าของร้านตามถนนพวกนี้เป็นคนท้องถิ่นทั้งนั้น คนจากที่อื่นมีน้อยมาก”
“แต่ถึงจะเป็นคนท้องถิ่น พอใกล้สิ้นปีก็ปิดร้านหยุดกิจการ ออกไปฉลองปีใหม่กัน ลูกหลานหลายบ้านทำงานอยู่ข้างนอก เดินทางไกลจนกลับมาไม่ไหว ผู้ใหญ่ก็เลยเก็บข้าวของไปอยู่พร้อมหน้ากับลูก ๆ แทน”
“ที่อื่นยิ่งใกล้ปีใหม่ก็ยิ่งคึกคัก มีแค่ที่นี่ที่เงียบเหงาลงทุกปี”