เดิมทีเจียงซินเหยาคิดจริง ๆ ว่าเจียงหนานแค่จะขึ้นไปแสดงโชว์ชั่วคราว เธอถึงได้โทรเรียกเวินอี้อันขึ้นมาบนเวที
เวินอี้อันดีกับเธอมาก ว่าง่ายตามใจทุกอย่าง แต่เธอกลับยังรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป
บางทีสิ่งที่ขาดไปก็คือ ทุกครั้งที่เธอพูดถึงเจียงหนาน แฟนเก่าของเวินอี้อัน เพื่ออวดความเหนือกว่าของตัวเอง เวินอี้อันก็มักพูดแค่ว่า “เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็อย่าพูดถึงอีกเลย” แล้วปัดเรื่องนั้นผ่านไปง่าย ๆ
เจียงซินเหยาไม่ยอม เธอแค่อยากให้เวินอี้อันรู้ว่าเธอ เจียงซินเหยา เหนือกว่าเจียงหนาน แฟนเก่าของเขาเป็นร้อยเป็นพันเท่า
เธออยากให้เวินอี้อันเห็นสภาพมอซอขัดตาของเจียงหนาน ให้เขารับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างหญิงสาวผู้สูงส่งราวกับลูกรักสวรรค์อย่างเธอ กับสาวบ้านนอกอย่างเจียงหนานอย่างชัดเจน
แต่เธอไม่คิดเลยว่าเจียงหนานจะมาร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ด้วยชุดที่แต่งเต็มยศ
เมื่อเห็นชุดที่เป็นทางการขนาดนั้น ประกอบกับพิธีกรที่เอาไมโครโฟนมาให้เจียงหนาน เจียงซินเหยาก็รู้สึกสมองอื้ออึง เธอมีลางสังหรณ์ว่าเจียงหนานกำลังจะเป็นจุดสนใจ
เธอจะปล่อยให้เจียงหนานเป็นจุดสนใจต่อหน้าเวินอี้อันไม่ได้เด็ดขาด!
เธอรีบโทรหาเวินอี้อันอีกครั้ง ตั้งใจจะบอกไม่ให้เขาขึ้นมา ให้รอเธออยู่ข้างล่าง เดี๋ยวเธอจะลงไปหา
แต่ปลายสายก็ไม่มีคนรับอีกเลย
เวินอี้อันยืนอยู่มุมหนึ่งของสถานที่จัดงาน จ้องใบหน้าคุ้นเคยบนจอใหญ่จนชะงักงัน มองอยู่นานไม่ละสายตา
คนตรงหน้าค่อย ๆ ซ้อนทับกับภาพในความทรงจำ สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปคือแววตาฉลาดเฉลียวกระจ่างใสของเธอ และความองอาจที่หาได้ยากในตัวผู้หญิง