เจียงหนานเดินตามทีมงานขึ้นเวทีจากด้านข้าง ชุดราตรีพลิ้วไหวเบา ๆ ท่วงท่าสง่างามอ่อนหวาน
ก่อนหน้านี้เหล่าสตรีมเมอร์ได้เปรียบเจียงหนานเรื่องการแต่งกาย ซึ่งเป็นแต้มต่อทางใจของพวกเธอ แต่ตอนนี้เจียงหนานกลับเปล่งประกายเจิดจรัสจนพวกเธออดรู้สึกว่าตัวเองสู้ไม่ได้ไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเจียงหนานเผชิญคำถามจี้จุดจากพิธีกร เธอก็ไม่เผยความประหม่าเคอะเขินแม้แต่น้อย กลับเป็นฝ่ายได้เปรียบเสียด้วย ทำให้หลายคนที่อยู่ด้านล่างเวทีผิดหวังไม่น้อย
ตอนนี้เจียงหนานยังต้องขึ้นเวทีเพื่อให้ทุกคนดูคลิปรวมจากห้องไลฟ์ของเธออีก เรื่องนี้ยิ่งทำให้พวกนั้นหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
ถึงจะไม่เคยดูไลฟ์ของเจียงหนาน พวกเธอก็ไม่อยากดูอยู่ดี
“ใครอยากดูไลฟ์ของเธอกันล่ะ น่ารำคาญที่สุด พวกไลฟ์ที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้แบบนั้น”
“ฉันไม่เอาเธอเป็นแบบอย่างหรอก ขายของด้วยการคร่ำครวญว่าจนแสนลำบาก แบบนั้นเรียกขายของเหรอ ก็แค่ใช้ความเห็นใจของคนอื่นไม่ใช่หรือไง เสแสร้ง”
“ใช่เลย เบื่อพวกที่เอาแต่พูดว่าคนนี้ลำบาก คนนั้นก็ลำบาก ฉันไม่ลำบากหรือไงล่ะ มีใครมาเห็นใจฉันบ้างไหม”
“ต่อให้เจียงหนานขายดีแค่ไหน ฉันก็ไม่ยอมรับหรอก เด็กที่ร้องไห้เป็นย่อมได้กินนม ก็แค่ฉันขายความน่าสงสารไม่เก่งเท่าเธอเท่านั้นแหละ”
หลังจากเจียงหนานขึ้นเวทีทักทายกับพิธีกรสั้น ๆ แล้ว ทั้งคู่ก็ไปยืนอยู่ข้างเวที
จอขนาดใหญ่เริ่มฉายภาพ
ในวิดีโอ แสงอาทิตย์ยามเย็นอาบไล้ใบหน้าของเจียงหนานอย่างอ่อนโยน เธอนั่งงอเข่าอยู่บนก้อนหิน ท่วงท่าสบาย ๆ ดวงตาหยีโค้ง เสียงใสกังวานราวสายลมพัดผ่านป่าไม้ ทั้งอ่อนหวานทั้งไพเราะ เธอเล่าถึงที่มาของเนินไฉ่เสียอย่างไม่เร่งรีบ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงของเจียงหนานมีมนตร์สะกด หรือเป็นเพราะตัวเธอมีมนตร์สะกดกันแน่ แต่ยามเธอพูด ผู้คนก็เงียบลงและตั้งใจฟังได้
เธอกล่าวว่า “ฤดูใบไม้ผลิที่นี่เต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่งทั่วเนิน เมฆหมอกพลิ้วไหวแสงอรุณงดงามจนเกินบรรยาย นั่นคือฤดูกาลที่งดงามที่สุดของเนินไฉ่เสีย”