หวังจ่านเผิงพูดจบ ลานบ้านก็พลันระเบิดเสียงอื้ออึง ญาติ ๆ ที่เมื่อครู่ยังยิ้มประจบอย่างเสแสร้ง ต่างเปลี่ยนสีหน้าทันที
“ทำไมพูดจาใจร้ายแบบนี้ล่ะลูก พวกเราลำบากกันมาทั้งชีวิต เมื่อก่อนทุกบ้านก็อดมื้อกินมื้อ ไม่มีใครใช้ชีวิตง่ายหรอก แต่ตอนนี้พอเธอมีเงิน มีชีวิตดีขึ้น ก็หันหลังให้ญาติยากจนอย่างพวกเราแล้วหรือ? เป็นคนอย่าลืมรากเหง้า อย่าใจดำแบบนี้สิ!”
คนข้าง ๆ รีบพยักหน้าคล้อยตาม คำพูดแต่ละคำแฝงการเหน็บแนม “นั่นสิ! ตอนเด็ก ๆ ออกจะเป็นเด็กดีรู้ความ ทำไมโตขึ้นกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียแล้วล่ะ? พวกเราไม่ได้จะให้ช่วยเรื่องใหญ่โตอะไรสักหน่อย เธอสนิทกับเจียงหนานขนาดนั้น แค่ช่วยเหลือพวกเราสักนิดเอง แค่น้ำใจแค่นี้ยังให้กันไม่ได้หรือ? พอมีเงินแล้วใจก็เปลี่ยนจริง ๆ ด้วย”
บางคนหันไปมองหวังมู่เกิน เห็นว่าเขาซื่อ ๆ ใจดี จึงจงใจขึ้นเสียงกดดัน
“มู่เกิน นายพูดอะไรบ้างสิ! ตอนนั้นจ่านเผิงบาดเจ็บ นิสัยเปลี่ยนไป พวกเรายังเข้าใจได้ แต่นายเป็นผู้ใหญ่ ก็ควรสอนลูกเรื่องการวางตัวและน้ำใจระหว่างผู้คนไม่ใช่หรือ จะปล่อยให้เขาไร้น้ำใจแบบนี้ได้ยังไง!”
หวังมู่เกินโกรธจนตัวสั่น แต่เรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดคือเขาไม่ได้โมโหหวังจ่านเผิง กลับหันไปตวาดใส่พวกนั้นแทน
“พอได้แล้ว! พวกแกพูดกันพอหรือยัง!”
เสียงตวาดทำให้ลานบ้านที่กำลังอื้ออึงเงียบลงทันตา
ดวงตาของหวังมู่เกินแดงก่ำ น้ำตาคลออยู่ในเบ้า สายตาจับจ้องหวังจ่านเผิงที่ยืนข้างกาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยการปกป้องและความเจ็บปวด “ฉันไม่อนุญาตให้พวกแกพูดถึงลูกชายฉันแบบนี้! จ่านเผิงของฉันเป็นเด็กดีที่สุดและรู้ความที่สุดในโลก!”
“ตั้งแต่เล็กจนโต ลูกคนนี้เชื่อฟังและรู้ความ ไม่เคยทำให้ฉันกับแม่ของเขาโกรธหรือเป็นห่วงเกินจำเป็นสักครั้ง”
เสียงของหวังมู่เกินสั่นเครือ ความเจ็บปวดในอดีตพลุ่งพล่านขึ้นมา “ตอนนั้นเขาประสบอุบัติเหตุบาดเจ็บ ปวดจนทั้งคืนหลับไม่ลง เหงื่อแตกท่วมตัว แต่ก็ไม่เคยร้องไห้ให้พวกเราเห็นแม้แต่หยดเดียว เขากลัวพวกเราจะเป็นห่วง กลัวพวกเราจะเสียใจ เป็นเขาต่างหากที่คอยปลอบพวกเรา!”
“เด็กดีขนาดนี้ ฉันไม่อนุญาตให้พวกแกพูดถึงเขา! ห้ามพูด!”