ตอนเจียงฉางจิ้นกลับบ้านมากินข้าวตอนเที่ยง กับข้าวบนโต๊ะก็จัดวางเรียบร้อยแล้ว มีทั้งปลาและเนื้อ กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก
ในครัวคึกคักมาก เสียงผัดกับข้าวและเสียงพูดคุยหัวเราะดังออกมา
ตอนลูกสาวทั้งสามคนอยู่บ้าน บ้านก็จะคึกคักแบบนี้แหละ
เจียงหนานยกกับข้าวออกมา พอเห็นเจียงฉางจิ้นก็ทักว่า
“พ่อ กลับมาแล้วเหรอ รีบไปล้างมือมากินข้าวเร็ว”
เจียงฉางจิ้นยิ้มหน้าบานขานรับ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ “เอ่อ...ผู้จัดการหยางล่ะ กลับไปแล้วเหรอ?”
“อืม เขามีธุระเลยกลับไปก่อน” เจียงหนานวางจานลงบนโต๊ะ จากนั้นเจียงลี่ลี่ก็ยกกับข้าวออกมาอีกสองจาน
เจียงฉางจิ้นพึมพำ “ทำไมถึงกลับตอนใกล้กินข้าวล่ะ อุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกล กินอะไรสักหน่อยแล้วค่อยกลับก็ได้นี่”
เจียงลี่ลี่ยิ้มแล้วตอบว่า “พ่อคะ เขามีธุระสำคัญกว่ากินข้าวน่ะ”
ตอนเช้าที่หยางจิ่งหรานคุยธุระกับเจียงหนาน เจียงลี่ลี่กับเจียงหยวนหยวนก็อยู่บ้านด้วย
สองพี่น้องช่วยกันทำโน่นทำนี่ ถึงจะฟังบทสนทนาของพวกเขาไม่ชัดนัก แต่ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงก็รู้ว่าเป็นเรื่องสำคัญ
เจียงฉางจิ้นล้างมือเสร็จก็กลับมานั่ง ก่อนจะถามเจียงหนานอีกว่า “ผู้จัดการหยางรีบกลับไปแล้วเหรอ บ้านเขาก็ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ นี่ มีธุระสำคัญอะไรถึงต้องเดินทางไป ๆ มา ๆ แบบนี้”
เจียงหนานกำลังแบ่งชามกับตะเกียบให้ทุกคน พอได้ยินคำถามของเจียงฉางจิ้นก็ยิ้มน้อย ๆ
“เขาอยากเผยแพร่งานฝีมือดั้งเดิมของบ้านเกิด การแข่งขันรอบหน้าของหนูเป็นโอกาส เขาเลยกลับไปหาโอกาสนี้ค่ะ”
พอพูดกับเจียงฉางจิ้น เจียงหนานก็อธิบายอย่างง่าย ๆ เรื่องมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ พ่ออาจจะไม่เข้าใจนัก
เจียงฉางจิ้นรินเหล้าให้ตัวเองหนึ่งแก้วแล้วคุยขึ้นมา