เจียงหยวนหยวนเป็นพี่สาวคนโตของบ้าน ทั้งยังทำงานเก่งมาก
เธอจัดการไก่เสร็จอย่างคล่องแคล่ว แล้วยังคิดจะช่วยแม่เก็บผักต่อ ซ่งอันฉินจึงปัดมือเธอออก
“พี่ใหญ่ ไม่ต้องยุ่งแล้ว ล้างมือแล้วพักสักหน่อยเถอะ” ซ่งอันฉินมองรอยคล้ำใต้ตาของเจียงหยวนหยวนอย่างสงสัย “เมื่อวานเธอไม่ได้เข้ากะกลางวันเหรอ ทำไมใต้ตาคล้ำขนาดนี้ล่ะ”
เจียงหยวนหยวนนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยตัวเล็ก หาวออกมาครั้งหนึ่ง “เมื่อวานเพื่อนร่วมงานมีธุระกะทันหัน ฉันเลยเข้าเวรกลางคืนแทนเธอ”
เจียงหนานยองอยู่ข้างพี่สาว มองเธอด้วยความเป็นห่วง “พี่ เมื่อวานพี่ทำทั้งกะกลางวันต่อด้วยกะกลางคืนเลยเหรอ แล้ววันนี้ยังจะไปบ้านแฟนอีกทำไม ไม่รีบนอนพักล่ะ เขารู้ไหมว่าพี่เพิ่งลงเวรกะกลางคืน”
เมื่อครู่เจียงหนานได้ยินเจียงหยวนหยวนบอกว่าแฟนเพิ่งโทรมาเรียกให้ไปหาเมื่อเช้านี้เอง ถ้าเขารู้ว่าเธอเพิ่งลงเวรกลางคืน ก็คงไม่เรียกหรอกมั้ง
เจียงหยวนหยวนยิ้มให้เจียงหนาน “พี่ไม่เหนื่อยหรอก ชินแล้ว”
“เขาบอกว่าวันนี้น้าชายเขาจะมา เลยเรียกฉันไปเจอ ท่านทำธุรกิจ ได้ยินว่าปีหนึ่งหาเงินได้ตั้งสามแสนกว่าหยวน แถมเป็นคนสำคัญในบ้านเขาด้วย”
เจียงหยวนหยวนคิดว่าแฟนให้ความสำคัญกับเธอ ถึงได้เรียกไปพบคนสำคัญในครอบครัว
เจียงหนานร้องอ้อ มีเงินก็มีหน้ามีตา เธอเข้าใจแล้ว
งั้นไปก็ไป วันนี้มีแขกคนสำคัญมา อาหารน่าจะไม่แย่ สำหรับเธอที่เป็นนักกิน อาหารอร่อยสำคัญมาก
เธอจะได้เปิดหูเปิดตาด้วย ว่าคนรวยเขากินอะไรกัน
เจียงหยวนหยวนสระผมและล้างหน้า พอดูสดชื่นขึ้นมาหน่อย
เธอเปลี่ยนไปใส่เสื้อโค้ตตัวยาวสีอ่อน เป็นตัวที่เจียงหนานซื้อให้เธอกับพี่สาวคนรองคนละตัว ตอนเรียนอยู่เมืองซ่างจิงในปีนั้น เธอเอาเงินทุนการศึกษามาซื้อให้
เจียงหนานเดินเข้าไปหาแล้วพูดอย่างแปลกใจ “พี่ใส่ถนอมขนาดนี้เลยเหรอ นี่ก็สองปีแล้วมั้ง ยังดูเหมือนใหม่อยู่เลย”