คำพูดของเจียงหนานทำให้ผู้ชายสองสามคนที่กำลังคุยกันหันมามองเธอ
เจียงหนานขี้เกียจแม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น
อยากมองก็มองไปสิ เธอตั้งใจพูดให้พวกนั้นได้ยินอยู่แล้ว
กาน้ำร้อนก็อยู่ข้าง ๆ แค่ยื่นมือไปก็หยิบได้แล้ว จะมาวางท่าทำไม ต้องให้คนมาคอยรับใช้หรือไง
เจียงหนานหยิบถั่วเปลือกแข็งจากโต๊ะกลางมากำหนึ่ง แล้วยัดใส่มือเจียงหยวนหยวน ก่อนยิ้มบอกว่า “พี่กินสิ”
ไม่มีใครเชื้อเชิญพวกเธอ เธอก็เชิญตัวเองเสียเลย
เจียงหยวนหยวนรู้ว่าเจียงหนานกำลังไม่พอใจ น้องเล็กคนนี้โตมาโดยมีเธอคอยทะนุถนอม ตั้งแต่เด็กเจียงหยวนหยวนก็รู้ดีว่าเมื่อไรน้องจะทำอะไร
ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเจียงหนานไม่คิดจะไว้หน้าใครทั้งนั้น
คนอยู่ที่นี่เยอะ เจียงหยวนหยวนจึงพูดอะไรกับเจียงหนานไม่สะดวก ได้แต่ตบมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบ
หวงเจียปิงยกชาสองแก้วออกมา ยื่นให้เจียงหยวนหยวนกับเจียงหนานคนละแก้ว
จากนั้นหวงเจียปิงก็ตบไหล่เจียงหยวนหยวน “หยวนหยวน มานี่หน่อย”
เจียงหยวนหยวนวางแก้วชาแล้วลุกตามเขาไป
หวงเจียปิงพาเจียงหยวนหยวนไปยังมุมที่ไม่มีคน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอยู่กลาย ๆ “หยวนหยวน ฉันบอกให้เธอมาเร็ว ๆ ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาช้าขนาดนี้”
เจียงหยวนหยวนเป็นคนอารมณ์ดีมาแต่ไหนแต่ไร เธออธิบายว่า “ไม่ได้กลับบ้านไปหาครอบครัวนานแล้ว เลิกงานก็เลยแวะกลับไปหน่อย น้องสาวฉันกลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว ฉันยังไม่มีเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนเลย เมื่อวานฉันรับกะคนอื่นพอดี เลยได้หยุดติดกันสองวัน ก็เลยซื้อของที่น้องชอบกินกลับไปด้วย ฉันกะเวลาออกมาแล้ว น่าจะไม่ได้มาช้ามากนะ”
หวงเจียปิงไม่มีอารมณ์ฟังเรื่องจิปาถะในครอบครัวพวกนี้ “ดูเวลาสิ ยังจะบอกว่าไม่ช้าอีกเหรอ เอาละ ไปช่วยงานในครัวก่อน แม่ฉันยุ่งมาตั้งแต่เช้าจนป่านนี้แล้ว เหนื่อยพอแล้ว”
เจียงหยวนหยวนชะงัก เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้มาบ้านหวงเจียปิงแล้วต้องช่วยทำอาหารด้วย