เจียงหนานได้ยินแล้วใจกระตุก รีบหันไปถามถังจื้อผิงทันที
“ผู้จัดการถัง เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมจู่ ๆ ผู้นำระดับอำเภอถึงมาที่นี่ได้?”
เรื่องนี้ทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย
ลู่ซือหยวนแจ้งเรื่องที่ผู้นำระดับตำบลจะมาเยือนไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้จะแจ้งก่อนเพียงวันเดียว แต่ก็ยังทำให้เธอมีเวลาเตรียมการต้อนรับอย่างเพียงพอ
แต่ผู้นำระดับอำเภอกลับมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่แม้แต่จะแจ้งล่วงหน้าสักนิด ทำเอาทุกคนตั้งตัวไม่ทัน ความคิดมากมายพลันถาโถมเข้ามาในชั่วพริบตา เจียงหนานอดรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่ได้ จึงคาดเดาไม่ออกว่าการมาเยือนกะทันหันครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไร
ถังจื้อผิงเห็นเจียงหนานลังเล รีบพูดขึ้นว่า “คุณเจียง ผู้นำระดับอำเภออุตส่าห์มาเยือน ต้องเป็นเรื่องดีแน่นอน คุณไม่ต้องกังวลนะครับ”
ถังจื้อผิงไม่มีเวลาค่อย ๆ อธิบาย จึงรีบเล่าที่มาที่ไปอย่างย่อ
“เรื่องเป็นแบบนี้ครับคุณเจียง ก่อนหน้านี้ผมฝากญาติที่ทำงานอยู่ในอำเภอช่วยเชิญผู้นำท่านหนึ่งมาร่วมพิธีเปิดร้านของคุณ ตั้งใจให้มาช่วยสร้างสีสันสักหน่อย”
เขาไม่สะดวกเล่ารายละเอียดว่าญาติปฏิเสธเพราะมีเหตุจำเป็นและไม่ยอมมาร่วมงาน จึงพูดอย่างคลุมเครือว่า
“แต่บังเอิญว่าญาติคนนั้นติดธุระกะทันหัน มาไม่ได้ ผมคิดว่าเรื่องนี้คงต้องยกเลิก เลยไม่ได้บอกคุณเป็นพิเศษ”
“แต่เมื่อกี้จู่ ๆ ญาติผมก็โทรมา บอกว่าผู้นำระดับอำเภอออกเดินทางมาแล้ว กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ให้พวกเราเตรียมตัวออกไปรับ”
“เขาไม่ได้บอกเหตุผลละเอียดครับ แต่ฟังจากน้ำเสียงทางโทรศัพท์แล้วดูเป็นเรื่องดี”
คำพูดของถังจื้อผิงทำให้เจียงหนานยิ่งงุนงง ราวกับไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรเลย กลับยิ่งเดาไม่ออกว่าทำไมผู้นำระดับอำเภอถึงมาเยือนกะทันหัน
ก่อนหน้านี้ถังจื้อผิงอุตส่าห์ไปเชิญญาติของเขามา แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธ เห็นได้ชัดว่าตอนแรกผู้นำในอำเภอไม่ได้ตั้งใจจะมาร่วมงาน เจียงหนานรู้ดีว่าคนในหน่วยงานราชการมักประเมินสถานการณ์ก่อนลงมือ คำอ้างว่าติดภารกิจจนปลีกตัวมาไม่ได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงข้ออ้างปฏิเสธอย่างสุภาพ