กลุ่มคนที่ลงจากรถเดินเข้ามา ผู้นำท้องถิ่นรีบก้าวเข้าไปต้อนรับทันที ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นและนอบน้อม
ผู้นำระดับอำเภอยิ้มพลางยื่นมือจับมือกับทุกคนตามลำดับ พอถึงคิวเจียงหนาน ชายที่ยืนหัวแถวก็เอ่ยขึ้นอย่างสุภาพว่า
“คุณคือเจียงหนานใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าอันหลิงบ้านเรามีคนหนุ่มสาวกลับบ้านเกิดมาสร้างธุรกิจ ทำงานจริงจังและมีความคิด ผมอยากหาโอกาสทำความรู้จักมานานแล้ว วันนี้ได้เจอตัวจริง สมกับเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถจริง ๆ”
เจียงหนานรีบยื่นมือไปจับกับเขา แต่ยังเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร กำลังจะเรียกอีกฝ่ายว่าผู้นำแล้วเอ่ยทักทาย นายกเทศมนตรีจ้าวที่ยืนข้าง ๆ ก็รีบแนะนำขึ้นว่า
“เจียงหนาน ท่านนี้คือผู้อำนวยการกู้ สมาชิกคณะกรรมการประจำพรรคระดับอำเภอและหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์”
เจียงหนานยิ้ม ดวงตาโค้งลง ท่าทางถ่อมตนและนอบน้อม
“สวัสดีค่ะ ผู้อำนวยการกู้ ฉันก็แค่ทำเรื่องเล็ก ๆ เท่าที่พอจะช่วยได้ ไม่สมควรได้รับคำชมจากคุณขนาดนี้หรอกค่ะ”
“ดิฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ผู้นำทุกท่านสละเวลาจากภารกิจอันยุ่งมาที่นี่โดยเฉพาะ และขอขอบคุณจากใจจริงที่ทุกท่านมาช่วยชี้แนะค่ะ”
ผู้อำนวยการกู้หัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางมองเจียงหนาน
“คุณเจียงหนานมีความสามารถโดดเด่น แถมยังถ่อมตัวอีกด้วย หาได้ยากจริง ๆ”
คนที่มาด้วยกันต่างก็หัวเราะตาม
ผู้อำนวยการกู้กล่าวต่อว่า
“คุณเจียงหนานเลือกกลับบ้านเกิดมาเปิดสตูดิโอในอำเภออันหลิง เท่ากับเชื่อมั่นและสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจของอำเภอเรา พวกเราขอบคุณที่คุณริเริ่มทำสิ่งดี ๆ และเป็นแบบอย่างให้คนหนุ่มสาวทั่วทั้งอำเภอ”
“อีกเรื่องหนึ่ง...” เขาหันไปทางปรมาจารย์เฉินไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนลงกว่าเดิม
“คุณสนิทสนมกับปรมาจารย์เฉินไป๋มาก จึงช่วยให้เราจัดนิทรรศการผลงานจักสานไม้ไผ่ที่ปรมาจารย์เฉินเก็บสะสมไว้ในอำเภอของเรา และช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชนบท เรื่องนี้พวกเรายิ่งต้องขอบคุณคุณ”
เจียงหนานยังจับต้นชนปลายเรื่องนิทรรศการจักสานไม้ไผ่ไม่ถูก แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเวลาคิดให้ละเอียด เธอครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนยิ้มตอบว่า