หวงหย่งหาวไม่เคยดูวิดีโอนี้มาก่อน แต่เป็นเขาเองที่ให้ฟางเหยียนโจวไปติดต่อมา
รางวัลที่เจียงหนานได้รับเกี่ยวข้องกับเนินไฉ่เสีย การถ่ายคำพูดของชาวบ้านเนินไฉ่เสียสักสองสามช่วงมาเสริมบรรยากาศเป็นเรื่องปกติมาก
ฟางเหยียนโจวเป็นคนตรวจวิดีโอที่ส่งมาให้ พอตรวจแล้วเห็นว่าไม่มีปัญหา เขาก็วางไว้รอเปิดฉาย
เดิมทีคิดว่าเป็นแค่วิดีโอธรรมดา ๆ ช่วงหนึ่ง ใครจะคิดว่าดูแล้วจะทำให้เขาน้ำตาไหลพราก
ฟางเหยียนโจวยื่นกระดาษทิชชูให้ เขารับไปเช็ดลวก ๆ แล้วก็ยื่นมือออกมาอีกครั้ง “ขออีกแผ่น”
ฟางเหยียนโจวเกือบหลุดขำ แต่ก็กลั้นไว้แล้วหยิบให้อีกแผ่น “อาจารย์ ผมไม่เคยเห็นคุณร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อนเลย เพราะชาวบ้านเนินไฉ่เสียหรือเพราะเจียงหนานกันแน่”
“ทั้งสองอย่าง” หวงหย่งหาวตอบ “พอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังในอนาคตของพวกเขา ก็รู้สึกว่าตัวเลขยอดขายของเจียงหนานมีความหมายเป็นรูปธรรมขึ้นมา”
“แน่นอนว่ายังมีอีกเรื่อง” หวงหย่งหาวหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังปรับอารมณ์ ก่อนจะพูดต่อ “เจียงหนานขอบคุณคนตั้งมากมาย แต่กลับไม่ได้ขอบคุณตัวเองเลย”
“เธอบริจาคเงิน 300,000 หยวน แต่ไม่พูดถึงสักคำ ผมนึกไม่ออกเลยว่าจะมีคนบริสุทธิ์ใจขนาดนี้ได้ยังไง”
เจียงหนานซับน้ำตาที่หางตา ก่อนพิธีกรจะเชิญเธอไปยืนกลางเวที
“คุณเจียงหนาน พอได้ดูวิดีโอนี้ พวกเราถึงได้รู้ว่าคุณบริจาคเงิน 300,000 หยวนเพื่อสร้างถนนให้เนินไฉ่เสีย เมื่อครู่คุณไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไรคะ”
เจียงหนานยิ้ม ดวงตายังมีแววซาบซึ้งที่ไม่จางหาย
เธอค่อย ๆ เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวล
“ผู้หญิงที่พูดในช่วงท้ายของวิดีโอชื่อเสี่ยวเสีย เป็นลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านค่ะ”
“เธอเคยบอกฉันว่า เธอลังเลมาตลอดว่าจะออกไปทำงานต่างถิ่นดีไหม เธอไม่อยากจากบ้าน แต่ที่บ้านยากจนเกินไป”