ทุกคนที่ได้ยินเวินอี้อันพูดต่างตกใจไปตาม ๆ กัน
มหาวิทยาลัยเอในเมืองซ่างจิงเป็นสถาบันชั้นนำของประเทศ เป็นมหาวิทยาลัยที่คนอย่างพวกเธอได้แต่ฝันถึง
เจียงหนานเรียนที่นั่นจริงเหรอ?
เป็นไปไม่ได้มั้ง! ต้องเก่งขนาดไหนกัน!
เวินอี้อันไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงของทุกคน เขาหันไปมองเจียงซินเหยาที่ยืนอยู่ข้างตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
น้ำตาคลออยู่ในดวงตาของเจียงซินเหยา เพียงเพราะคำพูดของเวินอี้อัน
เธอคิดว่าคำพูดนั้นเป็นการช่วยเจียงหนานแก้สถานการณ์ ทั้งยังเป็นการตบหน้าเธอด้วย
เวินอี้อันเป็นแฟนของเธอ เธอไม่อนุญาตให้เขาพูดเข้าข้างเจียงหนาน
ทุกครั้งที่เห็นเธอทำท่าน้อยใจ เวินอี้อันก็จะยอมอ่อนข้อและปลอบเธอ
เธอกำลังรอให้เขามาปลอบ ไม่คิดเลยว่าจะได้รับคำพูดที่เหมือนตบหน้าอีกฉาด
“ซินเหยา เธอว่าไงล่ะ” เวินอี้อันเอ่ยเสียงเรียบ “เธอกับเจียงหนานเรียนที่เดียวกัน เรื่องที่เธอเรียนมหาวิทยาลัยเอ เธอน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?”
“เรียนที่เดียวกันเหรอ?” หญิงสาวที่เมื่อครู่รั้งเจียงซินเหยาไว้ไม่ให้ไปถามด้วยน้ำเสียงเมามายเล็กน้อย “เธอกับเจียงหนานเรียนที่เดียวกัน แล้วทำไมถึงบอกว่าเธอเรียนมหาวิทยาลัยไก่กา หรือว่าเธอก็เรียนมหาวิทยาลัยไก่กาเหมือนกัน?”
“อ้อ ไม่สิ มหาวิทยาลัยเอจะเป็นมหาวิทยาลัยไก่กาได้ยังไง เธอนี่บื้อจริง ๆ มหาวิทยาลัยเอเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำ ยัยบื้อ”
คนเมาพูดจาเพ้อเจ้อ แต่คนอื่นไม่ได้เมาด้วย
เจียงซินเหยากับเจียงหนานเรียนที่เดียวกัน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเจียงหนานเรียนมหาวิทยาลัยไหน ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วใส่ร้ายเธอ ช่างไม่สง่างามเอาเสียเลย
ไม่มีใครพูดอะไร แต่สายตาที่มองเจียงซินเหยากลับแฝงความพินิจพิเคราะห์และเหินห่างอยู่หลายส่วน
เจียงซินเหยารู้สึกเหมือนใบหน้าร้อนผ่าว เวินอี้อันถึงกับทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าคนมากมาย อารมณ์คุณหนูของเธอปะทุขึ้น เธอแย่งเสื้อผ้ากับกระเป๋าจากมือเวินอี้อัน แล้วเดินฉุนเฉียวตรงไปทางประตู