“เจียงหนาน มานี่ ๆ มานั่งตรงนี้สิ”
เจียงหนานมองไป เห็นสาว ๆ กลุ่มที่คุยกับเธอหลังงานเลี้ยงเมื่อคืนวาน
เธอพยักหน้าให้พวกนั้น ก่อนถือถาดอาหารเดินเข้าไปหา
พอเห็นอาหารบนถาดของเจียงหนานเต็มแน่น แถมยังมีแป้งด้วย สาว ๆ ก็พากันประหลาดใจ
“เจียงหนาน เธอกินเยอะขนาดนี้ตอนเช้าเลยเหรอ ไม่รู้เหรอว่าอีกเดี๋ยวต้องถ่ายภาพโปรโมตแล้ว”
“ใช่ แล้วเธอยังกินแป้งอีกด้วย กินแล้วอ้วนง่ายมากนะ”
หญิงสาวคนหนึ่งจ้องหน้าเจียงหนาน ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “เหมือนหน้าเธอจะบวมนิด ๆ นะ ตรงนี้มีกาแฟดำ ดื่มสักหน่อยสิ ช่วยลดบวมได้ดีเลย”
เจียงหนานยิ้ม พลางหยิบตะเกียบออกจากซอง คีบซาลาเปาลูกเล็กขึ้นมากิน
“ตอนเช้าต้องกินแป้งหน่อย สมองจะได้ตื่น”
“อาหารทำให้ฉันมีความสุข เมื่อเทียบกับการไล่ตามความงามแบบไร้ที่ติแล้ว ฉันอยากใช้ชีวิตสบาย ๆ และกินให้อิ่มมากกว่า”
เจียงหนานเป็นผู้หญิง ย่อมรักสวยรักงาม แต่เธอไม่ใช่คนที่คอยจับผิดตัวเองอย่างเข้มงวด
บางทีคนอื่นอาจมีความสุขหรือรู้สึกพึงพอใจจากการไล่ตามความงามแบบไร้ที่ติ แต่เธอไม่ใช่แบบนั้น เพราะอย่างนั้นเธอจึงเลือกตามหาความสุขในแบบของตัวเองก็พอ
เธอไม่แข่งกับคนอื่น และคนอื่นก็แข่งกับเธอไม่ได้เหมือนกัน
สาว ๆ ที่นั่งอยู่ด้วยกันมองหน้ากัน ก่อนเอ่ยด้วยความรู้สึกจากใจว่า
“เจียงหนาน เธอใจเย็นมากเลยนะ ถ้ามีคนบอกว่าฉันอ้วนหรือหน้าบวม ฉันคงเครียดแย่”
“ฉันก็เหมือนกัน แล้วเช้านี้คงส่องกระจกตั้งแปดร้อยรอบ”
เจียงหนานค่อย ๆ กินอย่างไม่รีบร้อน ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า
“ฉันคิดว่าตัวเองมองตัวเองได้อย่างเป็นกลาง เลยรู้ว่าตัวเองเป็นยังไง ในเมื่อรู้อยู่แล้ว ก็ไม่เห็นต้องเครียดเลย”
หญิงสาวที่นั่งข้างเจียงหนานส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ